Walang gagalaw!
Huwag!
Ako si Tokyo.
Pero hindi 'yon ang pangalan ko noong umpisa ng kwento.
SUSPEK, NAKATAKAS TATLO PATAY SA HOLDAPAN
Ako 'yan.
At 'yan ang pinakamamahal ko.
ISANG HOLDAPER, PATAY
Huli ko siyang nakita, iniwan ko siyang naliligo sa sariling dugo.
Walang palya ang 15 heist namin.
Pero masamang paghaluin ang pag-ibig at negosyo.
Kaya nang magpaputok ang gwardya,
nagpalit ako ng career
mula magnanakaw tungong mamamatay-tao.
Kaya ako nagtago.
Sa isang banda, namatay na rin ako.
O halos namatay na.
FOR SALE
Nasa 11 araw na akong nagtatago.
Nasa bawat presinto ng Espanya ang larawan ko.
Ikukulong ako nang 30 taon, at sa totoo lang,
ayaw kong tumanda sa kulungan.
Maigi pang tumakas.
Ang katawan at kaluluwa.
Kahit 'wala ang katawan ko,
makatakas man lang ang kaluluwa ko.
Paubos na ang oras ko, at marami pang dapat gawin.
Isa lang pala.
Hello?
Ma?
Naku, anak ko.
Kumusta ka na, anak?
Ano'ng nangyayari?
Napanood mo 'yung balita?
Lahat ng sinasabi tungkol sa akin.
Siyempre napanood ko.
Alam mo?
Iniisip kong magbakasyon.
Makapagtrabaho sa barko ng Chinese.
Bilang cook. 'Di ba hindi ako makapagprito ng itlog?
Para matuto ako. 'Di ba?
Ewan ko lang, anak.
Baka Chinese food ang hanapin?
Ibig sabihin ng bakasyong 'to,
hindi na kita makikita?
'Wag ka ngang magpatawa.
Makikita mo pa ako. Ibibili kita ng tiket para makabisita.
Papunta saan?
Sa sementeryo?
Mag-isa ka ba?
-Ma, mag-isa ka ba? -Oo.
Pumunta ka sa may kalsada, sa may grocery.
Hahanapin kita.
Noong araw na 'yon, ang araw na papatayin sana ako,
dumating ang guardian angel ko.
'Di mo masasabi kung ano'ng hitsura ng guardian angel.
Pero ang 'di mo talaga aasahan,
ay darating siyang sakay ng isang '92 Seat Ibiza.
Sorry, pwede ka bang makausap?
Hindi.
Maganda ring magluto sa barko ng Chinese.
'Di ka maghuhugas ng pinggan.
Inisip ko nang sandali ang mga Chinese,
at na ayaw ko 'pag may dumudura.
-Sino ka? Pulis? -Sandali. Papunta ka sa kamatayan mo.
Hinihintay ka ng pulis,
-anim na araw kang sinundan. -Ba't ako maniniwala?
At ganoon ko nakilala ang Propesor.
Tinutukan ko ng baril ang bayag niya.
Pwede?
Ang maganda sa mga relasyon,
nakakalimutan natin kung paano ito nagsimula.
Pwede?
Nasa bahay na sila ng nanay mo.
Nandito ako para tumulong.
May business proposal ako.
Isang heist. Isang heist na medyo…
kakaiba.
Naghahanap ako ng mga taong,
kumbaga, walang gaanong mawawala.
Ano'ng tingin mo
sa 2.4 bilyong euro?
Wala pang nakakakuha ng gano'n kalaki.
Kahit sa New York, sa London, o Monte Carlo.
Kaya kung maibabalita man ulit ang picture ko
at least sa pinakamalaking heist na sa kasaysayan.
WELCOME
Wine-welcome ko kayo…
at
pinasasalamatan ko ang pagtanggap ninyo…
sa trabahong 'to.
Dito tayo titira.
Malayo sa nakakabaliw na madla.
Limang buwan nating pag-aaralan ang heist na 'to.
Ano'ng "limang buwan"?
Sira ka ba?
Alam mo, ilang taong nag-aaral ang mga tao
para kumita ng suweldo, na kahit sa pinakamainam na kalagayan,
ay maliit pa rin.
Gaano lang ang limang buwan?
Pinag-isipan ko ito…
nang higit na mas matagal.
Para hindi ko na kailangang magtrabaho.
Kayo rin.
O ang mga anak niyo.
Sige. Hindi niyo pa kilala ang isa't isa.
Gusto kong panatilihin 'yon. Ayaw ko ng mga pangalan,
o personal na tanong.
At siyempre, bawal ang mga relasyon.
Pumili kayo ng pangalan. Yung simple lang.
Pwedeng numero, planeta, siyudad…
Parang Mr. 17 at Ms. 23?
Patay na tayo, ni hindi ko masaulo ang phone number ko.
Kaya sinasabi ko sa'yo.
Planeta?
Pwedeng ako si Mars, tapos ito si Uranus.
Hindi ako si Uranus, asa ka pa.
-Ano'ng mali sa Uranus? -Mali 'yung tunog.
Siyudad ang gagamitin natin.
Sang-ayon kami sa siyudad.
Mabuti.
Kaya ko tinawag na Tokyo ang sarili ko.
Si Mr. Berlin 'yang nakatingin sa pwet ko. May arrest warrant siya.
Dalawampu't pitong pagnanakaw. Alahas, auction house, armored vehicles.
Ang pinakamalaki niyang naiskor: Champs Elysees, Paris, 434 na diyamante.
Para siyang pating sa pool.
Pwede kang makilangoy, pero lagi kang kakabahan.
Siya ang pinuno ng heist.
'Yung umuubo ay si Mr. Moscow.
Dati siyang minero sa Asturias.
Kalaunan, naisip niyang tumuloy at maghukay pataas.
Anim na fur shop, tatlong watch shop, at ang Rural Credit Union of Aviles.
Magaling siya sa thermal lance at ibang industrial tools.
Ang nasa likod ni Moscow ay si Denver. Anak niya.
Droga, basag na ngipin at tadyang.
Hari ng basag-ulo.
Purong mainitin ang ulo. Sakto sa heist,
isang time-bomb.
Si Rio. Siya ang kahinaan ko.
Siya ang Mozart ng mga computer.,
Nagko-code na simula anim na taon, kabisado niya ang alarms at electronics.
Sa ibang aspeto ng buhay, parang wala siyang alam.
Tapos 'yung kambal, sina Helsinki at Oslo.
Kailangan ng sundalo sa kahit anong plano.
May huhusay pa ba sa dalawang Serb?
Posibleng nakakapag-isip sila. Pero hindi natin alam.
Si Nairobi.
Desperadang optimista.
Namemeke na siya mula 13 taong gulang.
Siya ang quality control manager.
Maaaring baliw siya, pero sobrang nakakatawa siya.
Isipin niyo, tayo ang lalamanin ng balita araw-araw.
Itatanong ng bawat pamilya sa bansa sa sarili nila:
"Ano'ng ginagawa natin?"
Alam niyo ang iisipin nila?
"Mga lintik na 'yon, bakit 'di ko naisip 'yon."
Ang Propesor.
Walang kriminal na rekord.
Hindi nag-renew ng ID mula 19 na taon siya.
Kung tutuusin, isang multo.
Pero napakatalinong multo.
Hindi tayo magnanakaw
ng pera ng kahit sino.
Dahil magugustuhan pa nila tayo.
At mahalaga 'yon.
Mahalagang makuha natin ang loob ng publiko.
Magiging lintik na bayani tayo sa mga taong 'to.
Pero dapat mag-ingat nang mabuti,
dahil sa sandaling may pumatak na dugo… Napakahalaga nito.
Kapag may kahit isang biktima,
hindi na tayo mga Robin Hood, kundi mga simpleng putang ina na lang.
Propesor.
Ms. Tokyo.
Ano'ng nanakawan natin?
Ang Royal Mint of Spain.
ARAW NG HEIST BIYERNES, 8:35 AM
Sino'ng pumili nito?
-Ano'ng problema? -Hindi nakakatakot.
Nakakatakot ang maskara ng mga holdaper sa pelikula.
Mga zombie, iskeleton, si Kamatayan…
Mas nakakatakot ang baliw na may baril.
-Tama na. -Sino ang tangang may bigote na 'to?
Si Dali, anak. Espanyol na pintor. Napakahusay.
-Isang pintor. -Oo.
-Pintor na nagpipinta. -Oo.
Alam mo kung ano'ng nakakatakot?
Manika ng bata. Nakakatakot 'yon.
-Aling manika? -Goofy, Pluto, Mickey Mouse, lahat 'yon.
Dagang malaki ang tenga?
-'Yun ang tingin mo? -Oo, gago.
-Suntukin kaya kita? -Hoy.
Tama ako. Makinig kayo,
kung may taong may baril na nakasuot ng maskarang Mickey Mouse,
iisipin nilang baliw siya, na dadanak ang dugo,
alam niyo kung bakit?
Dahil ang armas at mga bata
ay 'di dapat pinagsasama. Tama, Pa?
Aba kung titingnan mo nang ganoon, mas mapanganib nga, 'no?
Mas tuso.
Mas nakakatakot pa kung maskarang Hesus.
Mas inosente siya.
Kaya "Mas maiging dalawang baril kaysa isang krus."
-"Santong may 2 baril." -Ano 'yun?
Malinaw na kailangan ng tropa ng mas maraming babae.
Kayang maglaan ng babae ng dalawang araw sa pagpili ng sapatos,
pero hindi ni isang minuto para pumili ng maskarang pangholdap.
Nagsisimula na ang lahat ng pinagplanuhan namin.
Sa kakaunting sandaling 'yon, inisip ko ang lahat ng inosenteng
buhay na biglang titigil dahil sa amin.
STATE HIGHWAY E-80 9:25 AM
Alam ng Propesor na iisa ang paraan
para makapasok sa Royal Mint na may dalang 3-toneladang armas.
'Yon ang truck na pumapasok linggu-linggo
dala ang bagong rolyo ng papel na iimprentahan.
'Yon mismo ang gagawin namin.
Papasok kaming may escort na Pambansang Pulisya.
MAG-DETOUR SA RASCAFRIA
Sa Espanya, anumang guwardiyado ng dalawang Z
ay may mahigpit na bantay.
Pero 'pag pinigilan mo ang anumang komunikasyon sa radyo o telepono,
at tinutukan mo ng limang riple ang ulo ng dalawang 26-na-taong binata,
gaano man sila kaarmado, gagawin nila ang gagawin nating lahat.
Sinabing baba, bwisit!
Baba sa sasakyan!
Matatae sila sa salawal.
Sumunod ka sa akin! Unawa?
May kapalit ang tapang at pagkabayani,
at 'yon ay higit sa 1600 euros kada buwan na kinikita ng nakauniporme…
Buksan mo ang pinto! Narinig mo?
…o ng truck driver.
Putang ina naman! Buksan mo na!
Kung nasa likod ng truck ang mga anak nila,
hindi nila bubuksan 'yon.
Pero ano'ng pakialam nila sa mga rolyo ng papel na may marka?
Bilis! Bilis!
Kilos, pare. Bilis!
Pumikit ka!
Bilis! Umupo ka roon.
Manahimik kayong tatlo, kung hindi, babasagin ko ang bungo niyo.
Magmamaneho kayo nang may nakatutok na baril.
Kaya 'pag tumawag sila sa radyo para itsek kayo,
kalmado kayong sasagot.
Na parang maayos ang lahat. Malinaw ba?
Sa gitna ng lahat ng kaguluhan,
naalala kong niyaya akong magpakasal
pero iba ang gusto ko.
Kung iisipin mo nang mabuti, walang magandang araw para sa heist.
Alam mo na ang gagawin mo.
Bantayan mo ang bata. 'Di pwedeng magkamali.
-Malinaw ba? -Labing pitong taon lang siya.
Kaya ko na siya.
PWEDE BA AKONG TUMABI SA 'YO?
OO
Hello.
Hi.
Lumabas tayo minsan?
Sige, aalis na ako.
Huwag.
'Di ko na pag-iisipan.
Sige.
Sige, mga bata, nandito na tayo.
Didiretso tayo sa lobby ng museo,
kung saan hihintayin natin ang iba.
Ito ang harapang entrada ng Royal Mint.
Kakapasok lang ng munting tupa.
Ayos.
Berlin, ikaw na.
ROYAL MINT 10:16 AM
Mag-ingat nang mabuti sa gagawin mo.
Kumusta, Javi? Nasa'n si Rafita?
Nag-iba ng shift.
Maganda 'yan. Relaks lang.
Papasok na tayo.
Pakisuot ang mga ID niyo.
Dapat laging nakikita ang mga 'yan.
Huwag kang lilingon.
'Di ako makahinga tuwing malapit ka.
Bueno, huminga ka,
dahil sa loob ng siyam na buwan, 'di ka na makakahinga.
Tumuloy na kayo.
Laging makikita. Okay, mga bata?
Isuot ang ID.
Hinaan ang mga boses.
PULISYA
Berlin, may camera sa kaliwa mo.
PAMBANSANG PULISYA
Wala kang sasabihin? Sinabi kong buntis ako, tapos wala?
Ano'ng gusto mo, Monica? Tawagan ko ang asawa at mga anak ko,
para mag-celebrate tayo? Diyos ko!
Sige.
Sige, sige.
INAAKSES ANG SECURITY NETWORK
Isa…
Handa na, Tokyo.
Sige.
INAAKSES ANG CENTRAL ALARM STATION
Ayos!
-Nadiskonekta na ang alarms. -Sige.
Sige, sige.
Kakasabi mo lang kahapon na 'di mo na siya matiis.
-Na may mga problema kayo. -Gaya ng ibang mag-asawa, Monica.
Na may tatlong anak. 'Di ko sinabing iiwan ko siya.
Monica, nagkaanak ako ng tatlo. Artificial insemination lahat.
Mahigit 20 taon akong baog na nakikipagtalik,
tapos sasabihin mo 'to.
Si Shiva ka 'ata, ang diyosa ng fertility.
Ano'ng sinasabi mo?
Hindi ako humihingi ng sustento,
o diborsyo.
Higit sa lahat, ng paternity test.
Akala ko mahal mo ako.
At…
masaya akong isipin 'yon.
Alam kong hindi magiging madali pero…
Maganda sana.
-Makinig ka. -Ano?
Gusto mong malaman ang gagawin ko sa bata?
'Yun ba ang tanong mo?
Makinig ka, 'wag kang magpapadala…
Walang gagalaw!
'Wag kang gagalaw.
Walang gagalaw!
O pasasabugin kita!
Ayos na! Baba na!
Kalma lang!
Tara na!
Bilis!
Diyan lang kayo!
Bwisit.
Tara na.
Dito. Tara.
At ang magandang hagdan na ito,
-na gawa sa marmol at… -Walang gagalaw!
-Tigil! Atras! -Bilis!
Please! Huwag!
Propesor, may problema tayo.
'Di ko makita ang Munting Tupa.
'Di ko makita! Bwisit!
Sige, Miss Parker,
saan ka nagpunta?
Sige na! Bilis!
Tara!
Sandali.
Okay.
Masyado akong mabilis. Alam ko.
Please!
Dapat maalala natin 'to, 'di ba?
-Kumuha tayo ng picture sa phone mo. -Sandali.
Dito? Hindi ba kadiri?
Unang araw natin 'to.
Ang ganda mo.
'Di ko mahanap ang bata. Bwisit.
Buksan mo 'to, mas seksi.
Phone mo naman 'to.
Pwede mong burahin, kung gusto mo. Para sa atin lang 'to.
Sisikat talaga ka talaga sa instagram dahil dito.
Akin na! Akin na ang phone!
Akin na ang phone!
Sinabing akin na ang phone! Akin na ang phone!
Akin na ang lintik na phone!
Una sa lahat…
Magandang umaga.
Ako ang mamamahala rito.
Una sa lahat, gusto kong
humingi ng paumanhin.
PIN? Pangalan?
Hindi magandang pagtatapos ng linggo ito.
Pero narito kayo bilang mga hostage.
Cell phone.
Kung susunod kayo, pangako, lalabas kayong buhay.
-Pangalan? -Alison Parker.
-PIN? -Two-zero-eighteen.
Cell phone.
Ayos lang 'yan.
-Ayos lang. -PIN?
Para saan ang PIN?
Akin na ang PIN, o bubugbugin kita. Pumili ka.
Ilang buwan na?
-Walo. -Walong buwan?
PIN.
One-two-three-four.
Mukha kang matalino, pero 'yun ang PIN mo?
Ang tanga. Pangalan.
-Arturo. Arturo Roman. -Apelyido?
Arturo Roman. Sige. Arturito.
Ikaw ang susi namin para makalabas kaya poprotektahan kita.
Uy.
Akin na ang mga kamay mo. Sige na.
Sige na.
Ano'ng pangalan mo?
Ariadna.
Ariadna…
Halika. Ayos lang 'yan.
Pakiramdaman mo ang kamay ko.
-Kamay ba ng halimaw 'yan? -Hindi.
Dahil hindi ako halimaw.
Alam ko ang nararamdaman mo.
Nanunuyong bibig, hinahapo. Kailangan mong kumalma.
Huminga ka.
Hinga.
Tama. Please, huminga tayong lahat.
Hinga.
Dahan-dahan.
Kontrolin ang paghinga. Exhale.
Ganyan nga.
Si Ms. Monica Gaztambide nga, please.
'Wag kang gagalaw, please.
'Di nila tayo gagalawin.
Okay.
Ms. Monica Gaztambide!
Pwede ka bang umabante?
Ako 'yun.
Astig ka talaga, Pa.
Ang galing mo.
Makakatulog ka nang mahimbing dito, Pa.
Parang hari.
Pa!
Kung may kakantutin ka rito…
Tumigil ka sa kalokohan at magtrabaho na tayo.
Ang bango nito.
Mas mabango sa inihaw na tupa, Pa.
-Halika, mahiga ka. -Tama na.
Nakaranas ka na ba ng ganito? Walang ganito sa kulungan.
Nakikita mo ba kung nasaan tayo? Bigtime na tayo!
Bigtime na talaga!
Anak, 'wag kang mangarap.
Maliit tayo.
Ano pang kaya mo?
Nagkaroon ka na ba ng totoong trabaho? Nakagawa ka na ba ng resume?
Bwisit.
Resume?
Para saan?
Para ilabas ka sa kulungan?
Tingin mo, ipinagmamalaki ko 'yon?
Labas-masok sa kulungan nang 12 taon.
Alam mo kung bakit?
Bakit?
Dahil hindi ako matalino, anak.
Ikaw rin.
Pero dito, may nag-aambag ng utak.
'Pag sinuwerte tayo, at 'di ka nagloko,
makakalabas ka ritong maayos ang buhay.
-Ano'ng magloloko? -Sige na, lintik.
Punuin na 'yan.
Sagutin mo ang telepono,
sabihing sarado tayo dahil sa problemang teknikal. Kuha mo?
Oo.
Wala akong magagawa kundi tutukan ka ng baril.
-Nararamdaman mo ba? -Oo.
Sige.
Sige na.
-Royal Mint, ano'ng maitutulong ko? -Nandiyan ba si Arturo?
Sorry, 'di po matatawagan si Mr. Arturo ngayon.
Sira ang system.
'Di ko siya matatawag.
Hindi niya masasagot.
Hindi po posible 'yon.
Hindi…
Hindi ko maintindihan.
Dahil hindi ko alam kung nasaan siya.
Hindi ko alam kung nasa mint, sa museo, o sa cafeteria.
Isa pa, hindi ko na trabaho 'yon!
Dapat kang bigyan ng Oscar do'n,
Ms. Gaztambide.
Sa ika-20 minuto, ipinasok namin ang kable ng komunikasyon
para makausap ang Propesor.
Walang cell phone. Walang radyo.
Para walang makarinig sa amin.
Isinara namin ang mga pinto, hindi tumunog ang alarm.
Para kaming lumulutang.
Walang nakakaalam na nasakop na namin ang Royal Mint.
At sa matamis na katahimikang 'yon bago ang unos, tila…
ordinaryong araw lang 'yon.
Gwapo ka pala.
-Sino 'yan? -Ako 'to. Papasukin mo 'ko.
Ano'ng ginagawa mo? Patay tayo 'pag nakita tayo ng Propesor.
Alam ko. Halika, kakausapin kita.
-Halika. Maupo ka. -Ano'ng meron?
Ano'ng meron?
Bukas na ang heist.
Hindi natin alam kung ano'ng mangyayari.
Seryoso ako sa'yo.
At alam kong
mas matanda ka sa akin
at baka gusto mo ng mas seryosong relasyon.
Kaya gusto kong ibigay 'to sa 'yo.
'Di kita naibili ng singsing, kasi bawal lumabas.
Pero paglabas ko, ibibili kita ng malaking diyamante.
Kakailanganin mong isakay sa wheelbarrow ang kamay mo.
Ano 'to?
Engagement dogtag?
Ngayon alam mo na ang totoong pangalan ko.
Bawal malaman ang totoong pangalan.
Kaya 'wag mong tingnan.
Pero sa 'yo na.
Paano ko sasabihin?
Napakasaya ng nangyayari sa atin.
Okay? Masaya.
-Ilang gabi na tayong magkasama… -Ilang gabi?
Halos gabi-gabi. Maliban sa apat o lima?
Ang totoo…
Sa tingin ko, hindi tayo bagay.
-Hindi ba okay 'yung sex? -Oo, okay 'yung sex.
Magandang simula 'yon, 'di ba?
Pero hindi lang sex ang kailangan para tumagal.
Dahil ba mas bata ako sa 'yo nang 12 taon?
Makakakuha ako ng 300 milyong euro.
'Di na ako bata. Ayos na ako.
-Sana talaga pag-ibig 'to, pero… -'Wag mong sabihin 'yan.
May pag-ibig. Nararamdaman ko 'yon.
May iba ba?
Wala na.
Makinig ka, Rio.
Pagkatapos nito,
pumunta tayo ng Tahiti, tapos tingnan natin.
Pero bukas, isa lang ang dapat isipin:
Ang hindi mamatay.
Rio.
Rio, huwag.
Huwag.
Bukas ang isang phone.
Patayin mo na.
Bukas na ang vault.
Isuot na ang vest, maghandang umalis.
Tapos patutunugin na natin ang alarm.
Berlin, maghanda nang buksan ang pinto.
Mga hostage!
Para sa kaligtasan niyo, umatras kayo nang tatlong hakbang!
Kaunti pa rito. Ayos na 'yan.
Ganyan nga. Wala kayong dapat ipag-alala.
Lapit pa.
Walang mangyayaring masama.
Relaks lang.
Kalma lang. Nakikita ko ang mga bag.
Puno ng pera. Paalis na sila rito.
May 10-33 tayo sa Royal Mint.
Z-24, papunta na kami.
-Dalawang minuto. -Dalawang minuto.
Dalawang minuto.
Bakit tumunog ang alarm?
Ewan ko.
Nakatayo lang sila. Hindi ko maintindihan.
-Bakit 'di nalang sila umalis? -Ewan ko.
Isang minuto, 40 segundo.
Isang minuto…
Ano'ng pangalan mo?
Arturo.
-Arturo ba? -Oo.
Wala akong nakita!
-Wala akong nakita, pangako! -Tumingin ka sa akin.
-Wala akong nakita. -Sige na, Arturo. Tingin.
-Huwag. -Tumingin ka sa akin.
Tumingin ka. Uy.
Sige na.
Uy.
Mahilig ka ba sa pelikula?
Ha?
Oo.
Mahilig ako sa pelikula.
Sige, napansin mo ba sa mga katatakutan
na sa umpisa, laging may mabait na taong
tulad mo, na mapapaisip kang,
"Naku, mamamatay 'to"?
Oo.
Tapos mangyayari nga.
Namamatay talaga.
Maniwala ka, Arturo,
mamamatay ka sa kagagawan mo.
Z-24 sa Central, 30 segundo na lang kami.
Tatlumpung segundo.
Mahalagang walang alam ang pulis sa ginagawa natin.
Palalabasin natin na magnanakaw lang tayo.
Mahuhuli tayong dala ang pera at papalpak lahat.
Kaya magpapaputok tayo,
na parang wala na tayong magawa
kundi umatras.
Tapos,
nang walang nasasaktan…
babalik tayo sa loob.
Hahayaan silang isipin na nakorner na tayo.
Kunwari iniisip natin ang gagawin.
Ngayon na!
Tokyo! Tokyo, sandali! Bwisit!
Tokyo!
Lumabas, ibaba ang pera,
at biglang magpaputok, tapos bumalik sa loob.
Mahigit 30 beses kong narinig 'yon.
Ang hindi sinabi ng Propesor
ay magpapaputok din pala sila.
Rio!
Punyeta!
Rio.
Rio!
Unang patakaran 'yon, bwisit!
Bwisit!
Rio.
Bwisit!
Magpadala agad ng backup sa Royal Mint.
Nagkaputukan na rito.
Isa ang sugatan. Inuulit ko, may sugatan.
Ang bala ng M16 ay pumuputok sa bilis na 2100 milya kada oras.
Mas mabilis sa bilis ng tunog.
'Pag nabaril ka sa puso,
'di mo maririnig ang balang tumama.
Doon ko nalaman na pumalpak ako.
Sa loob lang ng kalahating segundo,
sa parehong paraan, tulad ng dati.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Ivee Tanedo