Nie ruszać się!
Nie!
Nazywam się Tokio.
Ale na początku tej historii nazywałam się inaczej...
PODEJRZANY NA WOLNOŚCI TRZY OFIARY NAPADU
To byłam ja.
A to miłość mojego życia.
JEDEN NAPASTNIK ZABITY
Gdy go zostawiałam, leżał w kałuży krwi
z otwartymi oczami.
Wykonaliśmy 15 perfekcyjnych skoków.
Ale łączenie miłości i interesów to zły pomysł.
Kiedy ochroniarz wystrzelił...
musiałam zmienić zawód...
Ze złodziejki na zabójczynię.
Dlatego uciekłam.
W pewnym sensie też byłam martwa.
Prawie martwa.
NA SPRZEDAŻ
Ukrywałam się przez 11 dni.
Moje zdjęcie było na każdym hiszpańskim posterunku.
Dostałabym 30 lat,
a starzenie się w celi nie jest dla mnie.
Wolę uciekać.
Ciałem i duszą.
A jeśli nie mogę zabrać ze sobą ciała,
to ucieka chociaż dusza.
Miałam mało czasu i ważne rzeczy do zrobienia.
Jedną rzecz.
Halo?
Mamo?
Moja mała...
Jak się masz, kochanie?
Co się dzieje?
Widziałaś wiadomości?
To wszystko, co o mnie mówią.
Oczywiście, że widziałam.
Wiesz co?
Chyba pojadę na wycieczkę.
Może zatrudnię się na chińskim statku.
Jako kucharka.
Mówiłaś, że nawet nie usmażę jajka.
Więc się nauczę. Co o tym myślisz?
Nie wiem, kochanie.
A co, jeśli jedzą tylko chińskie jedzenie?
Czy to oznacza...
że cię więcej nie zobaczę?
Nie gadaj głupot.
Zobaczymy się.
Kupię ci bilet, żebyś mogła mnie odwiedzić.
Gdzie?
Na cmentarzu?
Jesteś sama?
- Mamo, jesteś sama? - Tak.
Wyjdź z domu i idź w stronę sklepu spożywczego.
Znajdę cię.
Tego dnia, gdy miałam zostać zarżnięta...
Objawił się mój anioł stróż.
Nigdy nie można być pewnym, jak on wygląda.
Ale nie spodziewasz się,
że podjedzie seatem ibizą, rocznik 92.
Przepraszam, masz chwilkę?
Nie.
Jest jeden plus gotowania na chińskim statku...
Nie trzeba zmywać.
Przez chwilę pomyślałam o Chińczykach...
i że nienawidzę, kiedy ktoś pluje.
- Kim jesteś? Policja? - Zaczekaj. Idziesz na rzeź.
Służby specjalne czekają na ciebie,
- ścigają cię od sześciu dni... - Czemu mam ci wierzyć?
Tak poznałam Profesora.
Mierząc w jego jaja.
Mogę?
Dobre w znajomościach jest to,
że zapominamy, jak się zaczęły.
Mogę?
Są już u twojej matki.
Dlatego przyszedłem ci pomóc.
Mam propozycję.
Skok. Napad. Dość...
niezwykły.
Szukam ludzi, którzy...
Nie mają zbyt wiele do stracenia.
Co powiesz...
na 2,4 miliarda euro?
Takiego napadu jeszcze nie było.
Nawet w Nowym Jorku, Londynie czy Monte Carlo.
Jeśli moje zdjęcie znów pojawi się w wiadomościach,
to przynajmniej będą mówić o skoku wszechczasów.
WITAM
Witam was...
i...
Dziękuję, że przystaliście
na tę propozycję.
Tu będziemy mieszkać.
Z dala od irytującego tłumu.
Przez pięć miesięcy będziemy uczyć się, jak dokonać tego skoku.
Jak to pięć miesięcy?
Oszalałeś?
Ludzie w szkole spędzają lata...
by dostawać pensję, która nawet w najlepszym przypadku
jest marna.
Ile to pięć miesięcy?
Myślałem nad tym...
o wiele dłużej.
Żebym nie musiał już pracować.
Wy też nie.
Ani wasze dzieci.
Jeszcze się nie znacie.
Chcę, żeby tak pozostało. Nie chcę żadnych imion
ani osobistych pytań.
I oczywiście żadnych bliższych relacji.
Niech każdy wybierze sobie imię. Coś prostego.
Może być numer, planeta, miasto...
Jak pan 17 i pani 23?
Źle się zaczyna, bo nie pamiętam nawet swojego telefonu.
Dlatego ja ci go podaję.
Planety?
Mogę być Marsem, a ten Uranem.
Nie będę Uranem.
- Co jest nie tak z Uranem? - Źle brzmi.
Użyjemy miast.
Zgadzamy się na miasta.
Dobrze.
Dlatego nazywam się Tokio.
Na mój tyłek gapi się pan Berlin.
Wystawili za nim list gończy.
Dwadzieścia siedem rabunków. Jubilerzy, domy aukcyjne, pojazdy opancerzone.
Jego najlepszy łup: Champs Elysees, Paryż, 434 diamenty.
Jest jak rekin w basenie.
Możesz z nim pływać, ale odczuwasz niepokój.
Był dowódcą skoku.
Ten kaszlący to pan Moskwa.
Najpierw wykopał kopalnię w Asturii.
MOSKWA
Potem zrozumiał, że trzeba kopać w innym kierunku.
Sześć sklepów z futrami, trzy z zegarkami i Bank Spółdzielczy Avilés.
Pracuje z lancą termiczną i wszystkimi dostępnymi narzędziami.
Za Moskwą siedzi Denver. Jego syn.
Narkotyki, połamane zęby i żebra.
Król imprezowych bijatyk.
Gorąca krew. W idealnym skoku stanowi
bombę zegarową.
Rio. Moja słabość.
Mozart informatyki. Koduje od szóstego roku życia,
wie wszystko o alarmach i elektronice.
Jeśli chodzi o całą resztę, jest taki, jakby urodził się wczoraj.
Są też bliźniaki, Helsinki i Oslo.
Żołnierze zawsze się przydadzą,
a nie ma lepszych niż dwóch Serbów.
Możliwe, że myślą. Ale nigdy się nie dowiemy.
Nairobi.
Beznadziejna optymistka.
Podrabia od 13 roku życia.
Teraz jest naszym managerem jakości.
Możliwe, że jest czubkiem, ale jest zajebiście śmieszna.
Pomyślcie, codziennie będą o nas mówić w wiadomościach.
Każda rodzina w kraju będzie się zastanawiać:
„Co oni robią?”.
Wiecie, co będą myśleć?
„Sukinsyny. Chciałbym zrobić to pierwszy”.
Profesor.
Brak kartoteki.
Od 19 roku życia nie odnowił dowodu osobistego.
Na dobrą sprawę, to duch.
Ale bardzo inteligentny.
Bo nie kradniemy...
niczyich pieniędzy.
Bo nawet będą nas lubić.
To bardzo istotne.
Że opinia publiczna będzie po naszej stronie.
Będziemy dla tych ludzi bohaterami.
Ale bądźcie ostrożni...
bo jeśli spadnie choć kropla krwi,
jeśli będzie choć jedna ofiara...
nie będziemy już Robinami Hoodami, tylko zwykłymi skurwysynami.
Profesorze.
Pani Tokio.
Co okradniemy?
Narodową Mennicę Hiszpanii.
DZIEŃ SKOKU PIĄTEK, GODZINA 8.35
Kto wybrał te maski?
- Co z nimi nie tak? - Nie są straszne.
We wszystkich filmach złodzieje noszą straszne maski.
Zombie, szkielety, śmierć...
Z pistoletem w ręku,
czubek jest straszniejszy niż szkielet.
- Wystarczy. - Co to za wieśniak z wąsem?
Dalí, synu. Hiszpański malarz. Bardzo dobry.
- Malarz. - Tak.
- Malarz, który maluje. - Tak.
Wiecie, co jest straszne?
Lalki. Są przerażające.
- Jakie lalki? - Goofy, Pluto, Myszka Miki i inne.
Mysz z uszami jest straszniejsza.
- Tak sądzisz? - Tak, idioto.
- Mam ci przywalić? - Hej.
Mam rację. Słuchajcie.
Jeśli wieśniak z bronią pójdzie gdzieś w masce Myszki Miki,
ludzie pomyślą, że jest czubkiem i będzie chciał rzeźni.
A dlaczego?
Bo broni i dzieci
nigdy się nie łączy. Prawda, tato?
Jeśli tak na to spojrzymy, jest bardziej niebezpiecznie.
Przebiegle.
Maska Jezusa byłaby jeszcze straszniejsza.
Jest jeszcze bardziej niewinny.
Dlatego mówi się: „Pasuje jak pistolet do Jezusa”.
- Chyba do świętego. - Co za różnica?
To oczywiste, że w gangu brakowało kobiet.
Kobieta może spędzić dwa dni, wybierając buty na wesele,
ale nie potrzebuje nawet minuty, by wybrać maskę na napad.
Wszystko, co zaplanowaliśmy, właśnie się zaczynało.
Przez ułamek sekundy pomyślałam o wszystkich niewinnych ludziach,
których życie nagle zatrzyma się z naszej winy.
DROGA KRAJOWA E-80 GODZINA 9.25
Profesor wiedział, że jest jedna droga,
aby dostać się do Mennicy z trzytonowym arsenałem.
Razem z ciężarówką, która co tydzień przywoziła
nowy papier banknotowy, gotowy do druku.
Dokładnie tak robiliśmy.
Wjeżdżaliśmy, eskortowani przez policję.
ZJAZD NA RASCAFRÍĘ
Jeśli w Hiszpanii coś ochraniają dwa radiowozy,
to jest pilnie strzeżone.
Ale jeśli uniemożliwisz komunikację radiową i telefoniczną
oraz przystawisz pięć karabinów do głów 26-letnich dzieciaków,
to nieważne, jak są uzbrojeni, zrobią to, co zrobiłby każdy z nas.
Wysiadać, do cholery!
Wysiadać z samochodu!
Zesrają się w gacie.
Robisz to, co mówię. Rozumiesz?
Odwaga i heroizm mają swoją cenę,
wyższą niż 1600 euro za miesiąc, które zarabia koleś w mundurze...
Otwieraj drzwi! Słyszysz?
...albo kierowca ciężarówki.
Otwieraj, kurwa!
Gdyby w ciężarówce były ich córki,
to by nie otworzyli.
Ale kogo obchodzi jakiś papier ze znakami wodnymi?
Szybko!
Ruszaj się.
Zamknąć oczy!
Siadaj tu.
Macie tu cicho siedzieć albo rozwalę wam głowy.
Będziesz prowadził z pistoletem wymierzonym w nerki.
Więc kiedy sprawdzą cię przez radio,
odpowiesz spokojnie.
Jakby wszystko gładko szło. Jasne?
Pośród tego chaosu z bronią,
myślałam o oświadczynach z poprzedniego wieczoru
i o tym, że wolałabym robić coś innego.
Jeśli dobrze się zastanowisz, żaden dzień nie jest dobry na skok.
Wiesz, co masz robić.
Nie spuszczajcie oczu z dziewczyny.
Żadnych błędów.
- Jasne? - Ma 17 lat.
Poradzę sobie z nią.
MOGĘ USIĄŚĆ KOŁO CIEBIE?
TAK
Cześć.
Umówisz się ze mną?
Dobra, zostawię cię samą.
Nie.
Nie muszę się zastanawiać.
Tak.
Jesteśmy, dzieciaki.
Pójdziemy prosto do lobby muzeum,
gdzie zaczekamy na resztę klasy...
To główne wejście do Mennicy.
Owieczka właśnie weszła.
Idealnie.
Berlin, twoja kolej.
MENNICA NARODOWA GODZINA 10.16
Uważajcie na wszystko, co robicie.
Co tam, Javi? Gdzie Rafita?
Zamienił się.
Bardzo dobrze. Spokojnie.
Zacznijmy wchodzić.
Załóżcie identyfikatory na szyję.
Muszą być cały czas widoczne.
Nie odwracaj się.
Kiedy jesteś blisko, nie mogę oddychać.
Oddychaj,
bo za dziewięć miesięcy zabraknie ci tchu.
Proszę.
Cały czas widoczne. Dobrze, dzieci?
Identyfikatory na szyję.
Nie krzyczcie.
POLICJA
Berlin, pierwsza kamera po lewej.
POLICJA
Nic nie odpowiesz? Ja jestem w ciąży, a ty nic?
Co mam zrobić? Zadzwonić do żony, żeby zebrała dzieci,
bo będziemy razem świętować? Na litość boską!
Dalej.
Dobra.
DOSTĘP DO SIECI OCHRONY
Raz...
Gotowe, Tokio.
Dalej.
DOSTĘP DO CENTRALNEGO ALARMU
Tak!
- Alarmy wyłączone. - Teraz.
Dobra.
Wczoraj mówiłeś, że już nie możesz jej znieść.
- Że macie problemy. - Jak każda para.
Jak każda para z trójką dzieci.
Nie mówiłem, że ją zostawię.
Mam trójkę dzieci.
Wszystkie przez sztuczne zapłodnienie.
Przez 20 lat nie mogłem zapłodnić żony,
a teraz mówisz mi to.
Chyba jesteś Shivą, boginią płodności.
Co insynuujesz?
Nie chodzi mi o zasiłek na dziecko...
ani o rozwód.
Tym bardziej nie o test na ojcostwo.
Myślałam, że mnie kochasz.
I...
To miła myśl.
Ciężko ją dopasować do życia, ale...
To cudowna myśl.
- Słuchaj. - Co?
Chcesz wiedzieć, co zrobię z twoim dzieckiem?
Tego właśnie chcesz?
Nie unoś się tak...
Nie ruszać się!
Zatrzymajcie się.
Nie ruszać się!
Albo rozwalę cię na pół!
Tak jest!
Spokojnie!
Idziemy!
Szybko!
Zostańcie tam!
Cholera.
Idziemy.
Tędy. Idziemy.
Te cudowne schody
- z marmuru i granitu... - Nie ruszać się!
- Stop! Cofnijcie się! - Dalej!
Proszę! Nie!
Profesorze, mamy problem!
Nie mogę znaleźć Owieczki.
Nie widzę jej! Kurwa!
Panienko Parker,
gdzie się podziewasz?
Dalej!
Idziemy!
Zaczekaj.
Dobrze.
Posuwam się zbyt szybko.
Proszę!
Powinniśmy uwiecznić ten moment.
Zróbmy zdjęcie twoim telefonem.
Tu? Trochę tu brzydko.
To nasz pierwszy dzień.
Wyglądasz wspaniale.
Nie mogę znaleźć dziewczyny. Kurwa.
Rozepnij koszulę, będzie sexy.
To twój telefon.
Możesz je skasować, kiedy chcesz. To tylko dla nas.
Z tym zdjęciem podbijesz Internet.
Oddaj mi telefon!
Oddaj!
Powiedziałam, że masz go oddać!
Oddaj ten pieprzony telefon!
Po pierwsze...
Dzień dobry.
Ja tu dowodzę.
I najpierw chciałbym...
najmocniej przeprosić.
PIN? Nazwisko?
To nie jest najlepszy koniec tygodnia.
Ale jesteście tu w roli zakładników.
Telefon.
Jeśli będziecie posłuszni, wyjdziecie stąd żywi.
- Nazwisko? - Alison Parker.
- PIN? - Dwa-zero-osiemnaście.
Telefon.
Spokojnie.
- Spokojnie. - PIN?
Po co ci PIN?
Dawaj pieprzony PIN albo cię pobiję. Wybieraj.
Który miesiąc?
- Ósmy. - Ósmy miesiąc?
PIN.
Raz-dwa-trzy-cztery.
Taki spryciarz z takim gównianym PIN-em?
Co za idiota. Nazwisko.
- Arturo. Arturo Román. - Co dalej?
Bardzo ładnie. Arturito.
Jesteś naszym zabezpieczeniem, więc będę cię chronił.
Hej.
Podaj mi dłonie.
Daj.
Jak się nazywasz?
Ariadna.
Ariadna...
Chodź ze mną. Spokojnie.
Dotknij moich dłoni.
- Czy to dłonie potwora? - Nie.
Bo nim nie jestem.
Doskonale wiem, jak się czujesz.
Suche usta, brak ci tchu. Musisz spróbować się uspokoić.
Oddychaj.
Dobrze. Niech wszyscy ze mną oddychają.
Oddychajcie.
Powoli.
Kontrolujcie oddech. Wydech.
Dokładnie.
Poproszę panią Mónicę Gaztambide.
Nie ruszaj się, proszę.
Nie tkną nas.
Dobrze.
Pani Mónica Gaztambide!
Może pani być tak miła i wystąpić?
To ja.
Ale z ciebie koleś, tato.
Jesteś niesamowity.
Ale się tu wyśpisz.
Jak król.
Tato!
Pieprzyć się tu...
Przestań się wygłupiać i do roboty.
To pachnie wspaniale.
Lepiej niż pieczona jagnięcina.
- Połóż się tu. - Cholera.
Miałeś kiedyś takie łóżko? Nie w pace.
Widzisz, gdzie jesteśmy? Jesteśmy wielcy!
Jesteśmy naprawdę wielcy!
Nie łudź się.
Jesteśmy mali.
Potrafisz coś innego?
Miałeś normalną pracę? Złożyłeś gdzieś aplikację?
Cholera.
Aplikację?
Po co?
Żeby wyciągnąć cię z paki?
Myślisz, że jestem z tego dumny?
Wychodziłem i wracałem do więzienia przez 12 lat.
Wiesz, czemu?
Czemu?
Bo nie jestem zbyt mądry.
Ty też nie.
Ale przy tej robocie ktoś za nas myśli.
Jeśli nie będziesz się wygłupiał,
to wyjdziesz stąd z ustawionym życiem.
- Jak to wygłupiał? - Dalej.
Zapakuj to.
Chcę, żebyś odebrała
i przekonała dzwoniącego, że to problemy techniczne.
Jasne?
Tak.
Nie mam wyjścia. Muszę mierzyć do ciebie z broni.
- Czujesz? - Tak.
Dobrze.
Teraz.
- Mennica Narodowa, w czym mogę pomóc? - Poproszę z Arturo.
Pan Arturo jest w tej chwili nieosiągalny.
Padł nam system.
Nie mogę go poprosić do góry.
Nie może odebrać.
To niemożliwe.
Nie...
Nie rozumiem, dlaczego.
Nie wiem, gdzie teraz jest.
Może jest w mennicy, muzeum lub na stołówce.
To nie należy do moich obowiązków!
Ten występ zasługuje na Oskara,
pani Gaztambide.
Po dwudziestu minutach
zaczęliśmy podłączać własny system komunikacji,
aby rozmawiać z Profesorem.
Bez telefonów. Bez fal radiowych.
Nikt nie mógł nas usłyszeć.
Zamknęliśmy wszystkie drzwi, a alarmy jeszcze się nie włączyły.
Jesteśmy w czyśćcu.
Nikt nie wie, że zajęliśmy Mennicę Narodową.
Podczas tej słodkiej ciszy przed burzą
mamy wrażenie,
że to zwyczajny dzień.
W sumie jesteś przystojny.
- Kto tam? - To ja. Wpuść mnie.
Co ty wyprawiasz, Rio? Profesor nas zabije.
Wiem. Chodź, muszę z tobą porozmawiać.
- Chodź tu. Usiądź. - Co się dzieje?
Co się dzieje?
Jutro skok.
Nie mamy pojęcia, co się stanie.
Chcę, żebyś wiedziała, że myślę o tobie poważnie.
W pełni rozumiem, że...
Jesteś kobietą w określonym wieku...
i możliwe, że szukasz czegoś poważnego.
Dlatego chcę dać ci to.
Nie kupiłem pierścionka, bo jesteśmy tu uwięzieni.
Ale kiedy stąd wyjdę, zdobędę dla ciebie króla diamentów.
Będziesz wozić dłoń na pieprzonej taczce.
Co to jest?
Zaręczynowy nieśmiertelnik?
Teraz przynajmniej poznasz moje imię.
Ale to niedozwolone.
Więc nie patrz na niego.
Ale jest twój.
Jak ci to powiedzieć?
Między nami było coś dobrego.
Wspaniałego.
- Spędziliśmy razem kilka nocy... - Kilka?
Każdą, poza czterema lub pięcioma.
Szczerze mówiąc...
Chyba nie jesteśmy dla siebie stworzeni.
- Seks nie był dobry? - Był.
To dobry początek, prawda?
Ale żeby stworzyć dobrą parę, potrzeba czegoś więcej.
Mówisz tak, bo jestem 12 lat młodszy od ciebie.
Zarobię 300 milionów euro.
Nie jestem dzieckiem. Mam już życie.
- Chciałabym, żeby to była miłość... - Nie mów tak.
To była miłość. Byłem przy tym.
Jest ktoś inny, prawda?
Już nie.
Posłuchaj.
Kiedy to się skończy,
pojedziemy razem na Tahiti i zobaczymy, co dalej.
Ale jutro będę miała w głowie tylko jedno:
nie dać się zabić.
Rio.
Rio, nie...
Nie.
Jeden z telefonów wibruje.
Wyłącz go.
Skarbiec jest otwarty.
Załóżcie kamizelki i wychodzimy.
Kiedy będziecie gotowi, aktywujemy alarm.
Berlin, bądź gotów do otwarcia drzwi.
Zakładnicy!
Dla waszego bezpieczeństwa cofnijcie się o trzy kroki!
Jeszcze trochę. Dobrze.
Świetnie. Wszystko będzie dobrze.
Trochę bliżej.
Wszystko będzie dobrze.
Spokojnie.
Uspokój się. Widzę torby.
Są pełne pieniędzy. Zaraz stąd znikną.
Mamy 10-33 w Mennicy Narodowej.
Z-24, jedziemy.
- Będziemy za dwie minuty. - Dwie minuty.
Dwie minuty.
Czemu włączył się alarm?
Nie wiem.
Po prostu tam stoją. Nie rozumiem.
- Czemu nie wezmą pieniędzy i nie pójdą? - Nie wiem.
Minuta i 40 sekund.
Minuta...
Jak się nazywasz?
Arturo.
- Arturo, tak? - Tak.
Nic nie widziałem!
- Nic nie widziałem, przysięgam! - Spójrz na mnie.
- Nic nie widziałem. - Spójrz na mnie, Arturo.
- Nie. - Spójrz na mnie.
Spójrz na mnie.
No, dalej.
Hej.
Lubisz filmy?
Lubisz?
Tak.
Bardzo lubię filmy.
Zauważyłeś, że w horrorach
zawsze na początku jest miły koleś,
taki jak ty. Od razu myślisz,
że zostanie zabity.
Tak.
A potem się to dzieje.
Zawsze zostaje zabity.
Wierz mi, Arturo,
ściągniesz na siebie śmierć.
Z-24 do centrali, będziemy za 30 sekund.
Trzydzieści sekund.
To bardzo ważne, żeby policja nie miała pojęcia, co robimy.
Sprawimy, by uwierzyli, że chcemy obrabować to miejsce.
Złapali nas z pieniędzmi i wszystko się spieprzyło.
Wtedy strzelamy bez ostrzeżenia,
jakbyśmy nie mieli innego wyjścia...
niż się wycofać.
A potem...
nie krzywdząc nikogo...
Wracamy do środka.
Niech myślą...
że osaczyli nas jak szczury.
Niech myślą, że improwizujemy.
Teraz!
Tokio, czekaj! Cholera!
Tokio!
Wyjść, rzucić pieniądze,
wystrzelić bez ostrzeżenia i wrócić do środka.
Słyszałam to ponad 30 razy.
Ale Profesor nie powiedział nam,
że oni też zaczną strzelać bez ostrzeżenia.
Rio!
Jasna cholera!
Rio.
Pieprzona pierwsza zasada!
Kurwa!
Rio.
Kurwa!
Wzywamy posiłki do Mennicy Narodowej.
Zaczęli do nas strzelać.
Jedna ofiara.
Kula M16 leci z prędkością 3380 kilometrów na godzinę.
Szybciej niż dźwięk.
Więc jeśli postrzelą cię w serce,
nie usłyszysz nawet kuli, która cię zabiła.
Dlatego wiedziałam, że w ciągu ułamka sekundy
spieprzyłam wszystko...
w taki sam sposób jak zwykle.
Napisy: Inez Girek