SYGNAŁ
Sven.
Kocham cię.
Cholera!
Szlag!
Chodź!
Wstawaj! Zaspaliśmy!
Co? Czemu?
Budzik nie zadzwonił.
Kup sobie nowy telefon!
Gdzie masz implant?
Chodź, Charlie! Musimy iść!
Chodź.
- Gdzie się podziewaliście? - Już się zaczęło! Szybko!
- Już jesteśmy. - Dzwoniłam trzy razy.
- Miałam do was iść. - Cześć, skarbie. Cieszysz się?
- Cześć. - Hej.
- Wszystko gra? - Tak.
Zatrzymanie krążenia.
Są!
Jest!
Kapsuła Vision jest na wysokości 10 000 metrów.
W wyniku tarcia zewnętrzna powłoka może osiągać temperaturę 1700°C…
- Spadochrony powinny się otworzyć. - Wiedzą, co robią.
Lądowanie, faza czwarta. Aktywacja spadochronów.
Nie zaczynaj. Wie wszystko o wyprawach kosmicznych.
- Nie są trochę za wysoko? - Nie.
Szanse astronautów na przeżycie w razie katastrofy…
Będzie dobrze. Nie martw się.
…pod specjalną obserwacją…
Masz mokrą dłoń.
- Będzie dobrze. - Astronauci…
Paula! Spadochrony!
NIEUDANA AKTYWACJA SPADOCHRONÓW
Otwórz spadochrony.
Wciśnij guzik!
Paula!
Wciśnij guzik!
Proszę cię!
Cholera!
Spadochrony powinny już się otworzyć.
Są już bardzo nisko.
Patrzę na ekran…
- Cholera. - Jeśli liczby są…
Paula!
Wciśnij ten pieprzony guzik!
Paula!
SPADOCHRONY OTWARTE
Tak!
Wylądowali. Orzeł wylądował.
Wróciła!
Udało nam się.
- Drużynie Ziemi też nie było łatwo! - Było trudniej!
PUSTYNIA ATAKAMA, CHILE
Sprawdźcie temperaturę kapsuły. Wyślemy mechaników.
Czysto.
Witamy z powrotem.
Oto i ona. Benisha Mudhi!
Miliarderka z Indii umożliwiła Niemcom tę wyprawę…
Mudhi pomogła milionom ludzi wyjść z ubóstwa.
Pożyczyła ludziom trochę pieniędzy.
Kupili za nie kuchenkę, którą wypożyczali za niewielką opłatą.
Potem kupili telefon komórkowy, który też wypożyczali.
A potem krowę. Jak „Szczęśliwy Jaś”.
- Skąd to wiesz? - Chcę być jak ona.
Wiesz, czemu jej zasada działała? Bo pożyczała pieniądze tylko kobietom.
- Dlaczego? - Faceci by je przepili.
Lepiej ci?
- Potrzebowałbym czegoś mocniejszego. - Możemy splądrować skrzynki Else.
Na mnie nie licz.
Za dużo widziałem.
I mieszkam z policjantką.
Szkolenie astronautów kosztuje miliony.
Jeśli w przyszłości więcej astronautów…
- Myślałam, że coś pójdzie nie tak. - Mógłbym przysiąc…
Nieważne.
- Nie, mów. - Znasz mnie.
Zamartwiam się.
Prawo Murphy’ego. Sam nie wiem.
- Kto dzwonił? - Ty.
Trzy razy.
Jak można się z tobą skontaktować?
…wywiad z astronautą.
Wszyscy mamy wiele pytań, ale jakie to uczucie…
I jak?
Jesteś szczęśliwa?
Jeszcze jedna noc i ją odzyskamy.
Tak.
Jak myślisz, co nam opowie, gdy wróci?
Dziwne.
Mama dziwnie wygląda.
ZNIKNIĘCIE
Hej!
Cześć.
Telefon mi się zaraz rozładuje.
Niedługo dostaniesz nowy. Opór jest daremny.
Nie chcę się uzależnić od informacji. Jestem starej daty.
Albo masz paranoję.
I słusznie.
Chciałam pogadać na osobności. Nie mogłam powiedzieć wszystkiego.
Przez Charlie?
Owszem.
Co chciałaś mi powiedzieć?
Że mamy sporo do nadrobienia.
Co takiego?
Chcę prawdziwego pocałunku.
Chcę się przytulić.
Z grawitacją.
Cholera. Zaczekaj chwilę.
- Muszę wziąć ładowarkę. - Sven? Stało się coś szalonego.
Co takiego?
Ja…
Paula?
Chciałam tylko powiedzieć, że cię posłuchałam.
W sprawie?
„Lisa i zająca”.
- Następnym razem wygram. - Co?
Uczyłam się od mistrza, od ciebie.
Co to ma znaczyć?
Nic. Naładuj telefon.
Zaczekaj. Podłączę go.
Chwilka.
Widzimy się po drugiej stronie.
O rety.
Dobra.
Całuję mocno.
Do zobaczenia.
Moja książka!
Już.
Zapomniałeś zamknąć.
Cholera! Zaczekaj chwilę.
- Wszystko gra? Za głośno? - Tak.
Ściszę.
Lepiej?
- Sven! - Rainer. Cześć.
Cześć. Co słychać?
- Kto to? - Przedstawiłem ci go podczas startu.
- Rainer z Centrum Kosmicznego. - To szef mamy.
Instruktor.
Szefowa jest bardzo daleko, pewnie widziałaś ją w telewizji.
Rainer szkoli naukowców na astronautów.
Naprawdę?
- Tak. - Byłeś w kosmosie?
Ze 100 lat temu.
- Serio? - Tak.
Nie przestanie pytać.
Pogadamy przy coli czy innym napoju, który pijają teraz dzieciaki, dobrze?
Czekają na mnie. Muszę zająć się prasą.
- Obiecaj! - Oczywiście!
- Mira i chłopcy czekają na Hadiego. - Malik!
- Jak tam? - Hej.
- Cześć. Późno przyszliście. - Tata ciągle się spóźnia.
- Jak długo tu jesteście? - Chłopcy obudzili mnie o piątej.
- Nie chcieli śniadania. - Charlie też nie jadła.
- Niedługo odzyskają rodziców. - Tak.
- Mamo? - Tak?
Co znaczy „delayed”?
- Co takiego? - Co to „delayed”?
PRZYLOTY SANTIAGO DE CHILE – OPÓŹNIONY
Cholera.
Mamy trochę czasu.
Mogliby coś powiedzieć.
- Znasz ją? - Nie.
Bo podejdzie.
Nie daj Boże.
Gdyby ktoś się poślizgnął i wcisnął guzik…
Bum!
- Nic by nie zostało! - Charlie, odłóż tę książkę.
- I co? - Nic.
Dość już tego!
- Ktoś musi skorzystać z toalety? - Chłopcy?
- Nie. - Nie.
- Zaraz wracam.
- Jasne. - Nic by nie zostało!
Minęło półtorej godziny. Nie ma pani żadnych informacji?
Nic nie wiemy…
Co się stało?
Już dobrze.
Proszę oddychać.
Już dobrze.
Proszę oddychać.
Oddychamy.
Co?
Sanitariusze!
Charlie?
Charlie!
Nie mogę znaleźć córki. Kobieta z trójką…
- Charlie! - Chwila! Notatka!
- Proszę to wziąć! - Stać! Nie może pan przejść.
Sven!
Charlie!
Muszą być jakieś informacje.
- Lepiej? - Tak.
Sven?
Mówią, że zniknął.
- Co zniknęło? - Nie wiedzą, gdzie jest samolot.
Komunikat alarmowy dla lotu AE 7606 z Santiago de Chile.
Proszę kierować się do autobusu w strefie odlotów, sekcja A, strefa 1.
- Prosimy o spokój i stosowanie się… - Tak.
Tak.
- Chodźcie ze mną. - Dokąd nas zabieracie?
Tędy.
Co powiedzieli?
- Że… - Szukają ich.
- Proszę przyjąć naszą propozycję. - Chodźcie.
Polecieli rakietą w kosmos.
Nie mogą tak po prostu zniknąć w jakimś głupim samolocie.
Ale gdzie oni są?
Gdzieś muszą być. Nie mogli się rozpłynąć.
Transponder pewnie się zepsuł albo…
Co to jest transponder?
Samolot ma nadajnik, który wysyła sygnały.
- Jak nasze radio. - Właśnie! Czasem traci zasięg.
W przypadku pytań…
Jasne…
Co by powiedziała mama?
Linie lotnicze poinformują państwa…
W końcu wszystko będzie dobrze, inaczej to nie koniec.
Widzisz? Zgadza się.
Ale nie ty.
Co?
Ty byś tak nie powiedział.
Robimy wszystko, co możemy,
i wszystko, co w ludzkiej mocy…
Tak…
Musimy ich znaleźć.
Charlie, muszę…
Muszę… Zaraz wracam.
Tato?
Tak?
Wszystko w porządku?
Tak. Zaraz wyjdę.
Trwała zimna wojna.
Wyobraź sobie, że cała ludzkość wdała się w konflikt.
Były dwa obozy.
Tylko przyjaciele i wrogowie. Amerykanie i Rosjanie.
A dzisiaj?
Dziś to skomplikowane.
Ludzie nie są pewni, kto jest kim.
Przyjaciele bywają wrogami…
a wróg miewa rację i wszyscy mają mętlik w głowie.
- Nie chcę cię straszyć. - Nie boję się.
W tamtych czasach, w czasie zimnej wojny, sięgali gwiazd.
Ludzie chcieli wiedzieć, czy ktoś tam jest, więc wysłali wiadomość
od całej ludzkości.
Z prowadzącą do nas mapą,
zdjęciami drzew, ludzi i dźwięków we wszystkich językach świata.
Nawet po rosyjsku?
Tak.
Mimo że byli wtedy wrogami.
Sonda poleciała bardzo daleko w kosmos.
- Poza granice naszego Układu Słonecznego. - Myślisz, że ktoś tam jest?
Jeśli wszechświat jest nieskończenie duży, są szanse…
- Nieskończone… - …że ktoś tam jest.
- To matematyka. - Brzmisz jak mama.
Ale mikroskopijne, że ktoś otrzyma wiadomość.
Teraz brzmisz jak ty.
Czemu mamie nie podoba się na Ziemi?
Czemu tak mówisz? Oczywiście, że jej się tu podoba.
Mama chce, żeby wszystko było inne.
Jakieś wieści?
Na dole są kapelani.
W holu.
Przyszliśmy rozdać koszulki.
I zestawy do mycia zębów.
Dziękuję.
Proszę dużo pić.
Dzięki.
Proszę bardzo.
Dziękuję.
Bardzo…
- Wiesz, jaką mam teorię? - Kontynuuj.
Pomaga ci to na chwilę obniżyć IQ.
Więc Hadi nie powinien palić.
- Mam dwa doktoraty. - Dobra.
Jest taka mądra. Czasem myślę, że to ułomność.
Chociaż są rzeczy, w których nie jesteś tak dobra.
Jakie?
Na przykład…
Nie.
- „Lis i zając”. - Wracaj do gry.
Moja żona, której IQ wynosi pewnie 1286,
nigdy nie pokonała córki w „Lisa i zająca”.
- Daje jej wygrać. - Nie.
Faceci nie zrozumieją.
Nie! Nie wyobraża sobie, że jej córka może coś knuć.
Ale na tym polega gra.
To nie tak, że sobie nie wyobrażam.
Nie chcę tego.
Chce pan?
Nie, rzucam.
Rzuciłam wiele rzeczy w życiu.
Dziś wracam do dwóch z nich.
Jak nie dziś…
Właśnie.
Minibar. Na koszt rządu.
Ciągle myślę…
Może lądowali awaryjnie. Nie mają zasięgu.
Żeby chociaż zostali porwani. Cokolwiek. Ale nie…
Zresztą jakie mają szanse?
Żona by mi powiedziała.
Tak?
Powiedziałaby coś w stylu:
„Jedną do 50 milionów. Nieźle”.
Cholera!
Nie powinienem był jej słuchać! Wiedziałem!
Co pan wiedział?
Nic.
Nieważne. Przepraszam.
Wracam do środka.
Nie ma Nutelli?
Alex?
Alex? Boże!
Gdzie jesteś?
W… Paryżu?
Nie było go w samolocie. Spóźnił się na lot.
Boże.
Dzień dobry.
Zapraszamy do sali konferencyjnej.
Mamy wieści.
Tym razem możesz obejrzeć, co chcesz.
Chcę iść z tobą.
Nie możesz. Będą sami dorośli.
Nie chcę zostać tu sama. Chcę wiedzieć, co się dzieje.
Dobra.
Słuchaj.
Mieliśmy nagrać filmik na powrót mamy.
Z wyprawy. Może zaczniesz wybierać nagrania?
Zaraz wracam. Dobrze? To nie potrwa długo.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden, zero.
Start. Wystartowali.
Mama!
Mamo! Nie zapomnij o nas!
Jak państwo wiedzą, ostatni kontakt radiowy
z kontrolą lotów miał miejsce w Nowej Fundlandii wczoraj o 6.51.
Samolot znajdował się wtedy nad Atlantykiem,
około 1000 km od irlandzkiego wybrzeża.
Gdy samolot nie nawiązał łączności
z kontrolą ruchu lotniczego w Irlandii,
operator lotu próbował o godzinie 7.35
nawiązać kontakt na częstotliwości alarmowej.
Bez powodzenia.
O 8.04 cztery samoloty poszukiwawcze
wyruszyły w kierunku ostatniej znanej pozycji lotu 7606.
Mam obowiązek przekazać,
że zespoły poszukiwawcze zgłosiły dziś około 6.45
wrak zauważony na Atlantyku.
Musimy założyć najgorsze
i przyjąć, że prawdopodobnie nikt nie przeżył.
Macie ich życie na sumieniu!
TRZY MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
Łapcie!
Spokojnie.
Wiem, jak to wygląda, ale to szampan.
Oto nasi goście specjalni na najbliższe trzy miesiące!
Macie ochotę na jajka w koszulce?
Kiełbaski, fasolkę po bretońsku, sok z pomarańczy?
Żartowałem!
Nie mamy nic, bo jesteśmy w kosmosie!
Zapraszamy na kolejny odcinek zatytułowany
„Świeżaki i ich emocjonujące doświadczenia z chorobą kosmiczną”.
Tak. Arrivederci, ragazzi!
Chorobą kosmiczną?
Wymyśliłem to.
- Jasne. - Kogo to obchodzi?
Chcą poczuć, jakby tu byli. Napijcie się.
Zapłaciliście za to.
Jeszcze jedno. Kolację jemy razem o ósmej.
- Boże! Poczekaj… - Uważaj.
Czuję się jak pierwszy człowiek.
Dużo sobie liczą za hotel z jednym oknem.
- Co za widok! - Tak.
- Paula… - Tak.
Jesteśmy tu!
Naprawdę tu jesteśmy!
…ciągle w bramce, przegrasz.
Tu jesteście.
Chłopaki, słuchajcie.
Nie ruszajcie się.
Znajdę je.
Zostawiłem je przypadkiem…
Przepraszam, pan Groth?
Timme, Federalny Urząd Śledczy. Możemy prosić na chwilę?
Proszę przyjąć najszczersze kondolencje.
Od nas wszystkich.
Boże.
To nie wszystko?
- Jesteśmy tu, żeby to wyjaśnić. - Tutaj?
Ze mną? Teraz?
To standardowa procedura
po katastrofie lotniczej o nieznanej przyczynie.
Rozmawiamy ze wszystkimi.
Jasne.
Przejdę do sedna.
Nie rozmawiamy ze wszystkimi, a z panem.
- Rozmawiał pan z żoną przed odlotem? - Oczywiście.
Nie zachowywała się dziwnie?
- O co panu chodzi? - Tylko o to. Czy było coś dziwnego?
Panie Groth?
Nie, nic. Czemu pan pyta?
Automatyczny spadochron kapsuły nie zadziałał.
Trzeba było go uruchomić ręcznie.
Miała to zrobić pana żona.
No i?
Nie zrobiła tego.
Przez całe 49 sekund. Aż omal nie było za późno.
Okej.
- Panie Groth… - Spierdalajcie!
Proszę nam pomóc. Chcemy zrozumieć…
„Wiedziałem.
Nie powinienem był jej słuchać. Wiedziałem”.
Koniec cytatu.
Co dokładnie?
Co pan wiedział?
O rany.
Jesteście chorzy.
Naprawdę chorzy…
Ryzyko zawodowe. Nasza kolej. Proszę.
A mama?
- Nie mają pewności. - A coś niepewnego?
Zaczekaj.
Charlie, porozmawiamy na spokojnie w domu. Dobrze?
PROSIMY O PŁATNOŚĆ
AWARIA PŁATNOŚCI KARTĄ
Nie wierzę.
Co się stało?
- Nic. - Proszę wziąć mój.
Nowy wspaniały świat.
PŁATNOŚĆ ZREALIZOWANA
Dziękuję…
Poznaliśmy się.
Jestem Nora.
Asystentka Mudhi.
Jasne. Bardzo…
Chciała przyjść sama, ale miała…
Lekarze jej nie pozwolili.
Jest w kiepskim stanie.
Bardzo ją to poruszyło.
Nie ma własnych dzieci.
Paula była
dla niej wyjątkowa.
Rozumiem.
Bardzo dziękuję za…
Miałam lecieć tym lotem.
- W ostatniej chwili go przełożyłam. - Rozumiem.
Powinnam już nie żyć.
To wszystko jest takie…
- Przepraszam. Muszę już… - Mam coś dla was.
To dla ciebie, Carlotto.
Od kogo?
Od Mudhi.
Naprawdę?
To drobiazg. Amulet na szczęście.
To bardzo miłe, dziękuję. Naprawdę.
Gdybyście potrzebowali pomocy. Prawdziwej pomocy…
Pieniądze nie załatwią wszystkiego.
Niektóre rzeczy robimy lepiej
niż inne.
Najnowsze wiadomości Radia HPM z Tiną Hildemann.
Wciąż nie ma odpowiedzi w sprawie Atlantyku.
Po szokujących informacjach…
Co to znaczy?
ŚMIERĆ TO DOPIERO POCZĄTEK
To znaczy…
„Wszystko będzie dobrze”.
Naprawdę?
CZEŚĆ, MAMO DOBRANOC, DOBRANOC
ŁOMOCZE TWÓJ KOC
Dobranoc, dobranoc. Łomocze mój koc. Odbiór.
Łomocze twój koc. Chyba zwariowałem.
- Działa! - Oczywiście.
To fizyka.
To jak cud!
Fizyka to cud.
Odbierzesz go tam na górze?
Tak, jest tam stare radio, którego nikt nie używa.
Będziemy robić to codziennie?
Tak, będziemy.
Coś ci pokażę.
MSK okrąża Ziemię 16 razy dziennie.
Dwunasta orbita jest nasza.
Gdy będę dokładnie nad tobą, będę ci mówić dobranoc.
Zgoda?
A przy dobrej pogodzie może nawet zobaczysz stację.
Naprawdę?
Przez lornetkę.
Ale czy cały świat nie będzie rozmawiał? Jak mnie usłyszysz?
Są fale różnej długości.
- Niektóre są maleńkie… - Nie widać ich?
Niektóre widać, ale nie te.
Ale możesz wypowiadać słowa na każdej długości fal.
Niektóre kanały są głuche. Nikt ich nie używa.
Kiedyś używali ich Rosjanie.
- Rosjanie? - Podczas zimnej wojny. Jak w książce.
Ale to było 40 lat temu. Teraz są opustoszałe.
Ty to złożyłeś?
Nie, kupiłem i ustawiłem je dla ciebie.
Dla mnie?
Nie tylko dla ciebie.
Wciąż działa.
Dasz wiarę, że są tu starsze rzeczy?
Naprawdę?
Rozejrzyj się, słonko.
Wszędzie klej i taśma klejąca.
Kiedyś kosmos był dumą narodów.
Teraz jesteśmy bandą latających małp wrzucających filmiki do sieci
w nadziei, że ludzie o nas nie zapomną.
Wszystko w porządku?
Jasne. Ale powinnam brać się do roboty.
Jestem ciekaw.
Co tak właściwie robicie?
Pytałem, ale zachowywali się, jakby to było ściśle tajne.
Mudhi wydaje dużo pieniędzy na nasz pobyt tutaj.
Jeśli coś znajdziemy,
chce jako pierwsza to wykorzystać.
- I tyle. - Rozumiem.
- Co to? - Próbujemy powstrzymać śmierć.
Wzięliśmy komórki słuchowe.
One nigdy się nie odradzają.
Może uda się opracować terapię…
która pobudzi komórki słuchowe do regeneracji.
Brzmi ciekawie.
Dobrze, że tu jesteście.
Lepsze to niż bycie pieprzonym szoferem
bandy kosmicznych turystów-miliarderów.
- Bez urazy dla waszej… - Miliarderki?
Właśnie. Na pewno jest wspaniała.
Jest.
Nie będę ci przeszkadzać.
Do zobaczenia.
ZESPÓŁ ZIEMIA WITAJ Z POWROTEM, MAMO!
ZESPÓŁ ZIEMIA
Wystarczy na dziś. Pora iść spać.
Chcę to dokończyć. I tak nie mogę spać.
- A gdy już śpisz, to mnie budzisz. - Co masz na myśli?
Mamroczesz. To gorsze niż zgrzytanie zębami.
Na szczęście dali nam coś na początek. Nafaszeruję się.
- Też bym chciała. - Śmiało.
Cholera. Wybacz.
Idiota ze mnie.
Cieszę się, że to zrobiliśmy. Chciałem ci to powiedzieć.
- Bez ryzyka nie ma zabawy. - Jasne. Idziesz?
- Mam plany na później. - Dobra.
Udanej zabawy.
1 NOWA WIADOMOŚĆ
WIADOMOŚĆ GŁOSOWA OD PAULI
Jeszcze jedno.
W mikołajki nasza dziesiąta rocznica, nie wymigasz się.
Jasne? Chcę zrobić coś z rozmachem.
Wyjedziemy gdzieś z Flitzi.
Chcę kwiatów, kiczu i całej reszty.
Wymyśl coś.
Kocham cię. Do zobaczenia.
I nie kłóć się z Flitzi.
To wszystko… Nie wiem…
- To nie ma sensu! Nie rozumiem tego! - Czego?
Nie kłóciliśmy się z Charlie. Rzadko to robimy. To…
Nie potrafię teraz jasno myśleć. Wybacz.
Próbuję wyciągnąć chłopców z hotelu,
ale policja nie daje nam spokoju.
Zostaliśmy całkiem sami.
Najpierw spróbujmy sobie z tym poradzić.
Przepraszam.
- Możemy pogadać jutro… - Mira?
Co?
Czy Hadi był dziwny?
Ty też zaczynasz?
Zadawali mi to pytanie ze 30 razy.
Co się tu dzieje?
Próbuję to rozgryźć. Więc?
Tak, do cholery!
Oczywiście, że był.
- Właśnie wrócił z kosmosu. - Paula mówiła, że coś się tam wydarzyło.
Sven.
To zupełnie normalna wiadomość od żony.
Masz nie kłócić się z córką,
chce bukietu kwiatów i odrobiny rozrywki w rocznicę.
Ciesz się, że mogłeś ją usłyszeć.
Jest jeden problem.
Nie poznaliśmy się w mikołajki.
NA ŻYWO
Potrzebuję chwili. Przepraszam.
- Jasne. - Wybaczcie.
Dziękuję.
Cholera!
O co chodzi? Coś się stało? Wszystko gra?
Nie nadawali na żywo.
- Co? - Miało być „na żywo”, ale nie było.
Jest 90 minut różnicy i chcę wiedzieć czemu.
Sven, stawiasz mnie…
Robią tak podczas rozdania Oscarów.
Bo boją się, że ktoś powie coś niestosownego.
Albo coś politycznego czy ważnego. Nie chcą wpadek.
Proszę. Twoja kolej.
Sven.
Co tu się dzieje?
- Rainer! - Twoja żona nie żyje. To się dzieje.
Hadi też.
I 176 innych osób.
To katastrofa. Szok.
Chciałbym zapić i obudzić się za trzy tygodnie.
Nie wyobrażam sobie, jak się czujesz. Musisz się przespać.
Masz córkę. Połóż się.
Proszę cię.
Widzę cię.
- Cześć, kochanie. - Mrugnij światłami.
Nie mogę.
Wszyscy pomyśleliby, że oszalałam.
To opowiedz mi coś. Jak pachnie kosmos?
Nie sądzę, by kosmos pachniał, bo nie ma żadnych cząsteczek.
Nie ma czego? Nie zrozumiałam…
Carlotta? Słyszysz mnie?
Wchodzimy w martwą strefę.
Co powiedziałaś?
Wchodzimy w obszar bez łączności z Ziemią.
PRZERWA
Carlotta?
Uwielbiam przerwy radiowe.
Wysepki spokoju.
Nikt nie patrzy.
Mogę jeść ciastka. Nikt się nie dowie.
Oprócz nas.
Tak…
Tylko nas.
- Jake? - Tak?
Czy kosmos pachnie?
- Fizycznie to niemożliwe… - Tak, pachnie.
Po powrocie do śluzy wpada do niej też powietrze
i przez chwilę czuć je na skafandrach.
Jak pachnie?
Jak zimne ognie.
Zimne ognie!
Właśnie.
Mam prośbę, ścisz to. Świdruje mi mózg.
Dla mnie to piękne. Dźwięk wszechświata.
Wszechświat jest straszny.
Miłego słuchania. Słodkich snów.
Karaluchy pod poduchy.
Brak wieści o locie 7606 po wypadku nad Atlantykiem.
Przyczyny katastrofy nie są znane.
Wciąż trwają poszukiwania czarnej skrzynki.
Dobę po katastrofie,
przy ujemnych temperaturach 1000 kilometrów od irlandzkiego wybrzeża
nie ma szans na przeżycie.
Jestem na pokładzie statku USS Hope. Widzę…
Charlie.
…helikoptery na horyzoncie.
- Jest tu mnóstwo statków. - Charlie.
Charlie!
Otwórz drzwi, Charlie!
Charlie!
Proszę cię, otwórz!
Spójrz na mnie.
Charlie, spójrz na mnie.
Przepraszam. Nie wiedziałem…
Mama nie żyje?
Wciąż szukają…
Nie żyje?
PRZERWA
Mamy coś, czego może pan chcieć posłuchać.
Zanim usłyszy to cały świat.
Skontaktowała się z nami kontrola lotów.
We wtorek rano nagrali fragmenty transmisji radiowej.
„Enter”.
Gdy będzie pan gotów.
Przepuść mnie!
Wynocha!
Potrzebujemy interkomu.
Wynocha!
Sven, musisz…
Mayday!
Przepraszam.
Kocham cię.
Teraz robi się ciekawie.
Co pana żona robiła w kokpicie?
PRZERWA
Halo?
Carlotta?
Halo?
Napisy: Agnieszka Komorowska