NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL DOKUMENTALNY
BURMISTRZ ANTELOPE
Wracałem do domu z poczty.
To raptem kilka ulic.
Na środku jezdni stał
szczupły facet.
Nie wyglądał na Amerykanina.
Europejczyków można było poznać po butach.
Miał modne skórzane pantofle, a nie kowbojki.
Zapytał: „Mieszka tu pan?”. „Tak” – odparłem.
On na to: „Przyjadą.
Wkrótce będą tu inni”.
I dodał: „Będzie zamieszanie.
Zjedzie się tu mnóstwo ludzi”.
To brzmiało niewiarygodnie.
Kto by się spodziewał, że tak to się potoczy?
Nikomu się to nawet nie śniło.
To było naprawdę straszne.
ANTELOPE W STANIE OREGON
Antelope było spokojną miejscowością na odludziu.
Z dala od świata.
Antelope.
Senna mieścina z populacją liczącą 50 osób.
RANCZERZY
Było tu cicho.
Mieliśmy pocztę.
Sklep.
Szkołę.
I kościół.
Bardzo spokojne miejsce.
Wszyscy się tu znali...
RANCZER
...lubili i pomagali sobie wzajemnie.
Urządzaliśmy wspólne grille i świąteczne imprezy.
Mieszkali tu byli robotnicy, którzy przeszli na emeryturę
i mogli wreszcie kupić dom.
Chcieli dożyć swoich dni w spokoju.
TEREN PRYWATNY
Cenili sobie samotność.
W gazecie pojawiła się
kilkuzdaniowa wzmianka:
„Guru bogaczy jeżdżący rolls-royce'em
kupił ranczo w Antelope”.
Pomyślałem, że to wariactwo.
Nie umiem inaczej tego ująć.
Kupili ranczo Big Muddy. Miało 32 000 hektarów.
Było usiane skałami i pagórkami.
Dzikie i surowe.
Nie było tam nic
oprócz kilku starych zabudowań i 25 000 hektarów skał.
Nikt nie wiedział, co się tam dzieje.
Dowiedzieliśmy się, że sekta...
Wtedy nie używano tego słowa.
Nie.
Że grupa ludzi założyła rolniczą komunę.
To było dziwne.
Któregoś dnia zadzwonił telefon.
Ktoś powiedział: „Ci ludzie właśnie przyjechali”.
I dodał: „Zróbcie wszystko,
żeby ich powstrzymać”.
Co tu się dzieje?
Otworzył się przede mną zupełnie nowy świat.
Nie wiedzieliśmy, kim są ci ludzie.
Co tu robią?
I jak długo tu zostaną.
O co im chodzi?
Zablokowali drogi wokół rancza,
by odciąć dostęp.
Nie wiedzieliśmy,
kogo tam czczą.
Wkrótce przyjechał sam Bhagwan
i wszystko się wyjaśniło.
WITAMY W ANTELOPE
Sąsiedzi widzieli transport
materiałów budowlanych i mobilnych domów.
Tir za tirem.
Było jasne, że to nie sprzęt rolniczy.
Krążyły plotki,
że guru marzy o mieście na pustyni, zamieszkanym przez 50 000 ludzi.
W ciągu dwóch tygodni sprawa stała się poważna.
Wielu nie wierzyło, że mają jakiś plan.
Nikt się nie spodziewał takiego rozwoju wypadków.
Do dziś ludzie mi nie dowierzają.
Jak to się mogło stać?
Ktoś napisze o tym książkę,
a czytelnicy będą przekonani,
że to fikcja.
Nie spodziewaliśmy się...
SZEF ODDZIAŁU FBI
...najpoważniejszego przypadku trucicielstwa,
największej afery podsłuchowej
i największego oszustwa imigracyjnego w historii USA.
NETFLIX – SERIAL DOKUMENTALNY
Początkowo przychodzili się przedstawić.
Mówili: „Chcemy tylko uprawiać rolę,
wyznawać religię i być dobrymi sąsiadami”.
Problemy zaczęły się po przyjeździe Sheeli.
Ma Anand Sheela prowadziła fundację Rajneesha
i obracała milionami dolarów.
Ma Anand Sheela była osobistym sekretarzem Bhagwana.
Jego rzeczniczką.
Według mnie zarządzała całą wspólnotą.
Prawa ręka Bhagwana, Ma Anand Sheela,
i tuzin przywódców wspólnoty
mają ukrywać się w Niemczech.
Była z Bhagwanem przez większą część swojego życia.
Nie wiem, czy przyuczono ją do tej roli,
ale wkradła się w łaski liderów
i zyskała ich zaufanie.
Prokuratorzy poprosili niemieckie władze
o wydanie Ma Andad Sheeli.
Była sekretarz Bhagwana Rajneesha
jest oskarżona o oszustwa i usiłowanie zabójstwa.
Miała swój cel i była pewna, że nikt jej nie powstrzyma.
Czy policja wie, gdzie jest Sheela?
Podobno mieszka w lesie gdzieś pod Zurychem.
MAISPRACH, SZWAJCARIA
Każdej koronie towarzyszy cień gilotyny.
Bez gilotyny nie można nosić korony.
To było mi pisane.
Dlaczego ludzie skazują innych na ścięcie?
Z powodu ich siły.
Chcą ją unicestwić.
Ale pomimo gilotyny nie zdołali mnie zabić.
Ani mojego ducha.
Dokądkolwiek się udam, zawsze będę nosić koronę,
nie obawiając się gilotyny.
Oskarżano mnie o całą listę haniebnych przestępstw.
A raczej o ich usiłowanie.
Zwykle jestem skuteczna w tym, co robię.
Żartuję.
Świat uśmiercał mnie
już wiele razy.
Nie mam nic do stracenia.
Nieprawdaż?
CZĘŚĆ PIERWSZA
BOMBAJ, INDIE
ROK 1968
Poznałam Bhagwana,
gdy miałam 16 lat.
Ojciec powiedział nam, że jedziemy się z nim zobaczyć.
Mówił, że jeśli będzie miał on długie życie, zostanie drugim Buddą.
Bhagwan przemawiał niczym natchniony przez Saraswati –
boginię wiedzy.
Byliśmy w jego mieszkaniu.
Siedziałam z ojcem pod ścianą.
Do salonu wpadała poranna, grudniowa bryza.
Półki uginały się od książek.
Nagle zobaczyłam Bhagwana i wpadłam po uszy.
PÓŹNIEJ ZNANY JAKO OSHO
Wszedł do pokoju odziany jedynie
w biały szal
i lungi.
Miał pięknie owłosiony tors.
Po chwili poczułam
łzy na policzkach.
Uśmiechnął się i rozłożył ramiona.
Przytulił mnie...
i cała się rozpłynęłam.
W tamtej chwili
mogłabym umrzeć.
Bez żalu.
Czułam się spełniona.
Pobraliśmy się z Rogerem w 1966 roku.
W tamtych czasach w Australii Zachodniej
zakładanie rodziny było czymś naturalnym.
Po dwóch latach urodził się nasz syn, Peter.
Wyobrażaliśmy sobie,
że gdy się pobierzemy
i na świat przyjdą dzieci,
będziemy szczęśliwi.
Ale tak nie było.
Byłam rozżalona i pełna gniewu.
Mieliśmy problemy małżeńskie.
Dusiłam wszystko w sobie,
a potem wybuchałam.
Nie chciałam się tak czuć.
Miałam dość. Musiałam coś z tym zrobić.
Sąsiad powiedział mi
o psychologu w przychodni.
Zabrałam Rogera.
Bardzo się denerwowałam.
Z budynku wyszedł mężczyzna.
Nie zwróciłam uwagi na jego pomarańczową szatę
i korale.
Powiedział: „Otwieramy centrum medytacji.
Dopiero zaczynamy.
Będziemy tu medytować”.
Nie wiedziałam, co to znaczy.
Weszliśmy do niewielkiego budynku.
Byli tam inni ludzie ubrani na pomarańczowo.
Na ścianach wisiały wielkie zdjęcia Bhagwana.
Miał świetliste oczy.
Przypominały głębokie studnie.
Psycholog dał nam przepaski, żebyśmy nic nie widzieli.
Medytacja dynamiczna to połączenie hinduizmu i psychoterapii.
ETAP PIERWSZY
Kazał nam szybko oddychać
przez nos
w trakcie pierwszej części utworu.
Hiperwentylacja ma obudzić
energię zwaną kundalini.
Potem mieliśmy wszystko z siebie wyrzucić.
ETAP DRUGI EKSPLOZJA
Wrzeszczeć, jeśli mamy ochotę.
Dawaliśmy upust emocjom.
ETAP TRZECI
W trzeciej części
unosiliśmy ręce i podskakiwaliśmy,
mówiąc: „huu!”.
ETAP CZWARTY
Czwarta część polegała na ciszy.
Uspokoiliśmy się.
Po wszystkim się rozpłakałam.
To było moje odreagowanie.
Szlochałam.
Roger odnalazł mnie w tłumie ludzi.
Szarpał mnie za ubranie
i krzyczał: „Ocknij się!”.
Nie przestawał.
NIEZNANA LOKALIZACJA
SEQUIM W STANIE WASZYNGTON
Należy sobie uświadomić, że większość ludzi została sannjasinami
już po śmierci Osho.
Nigdy go nie widzieli ani nie słyszeli. Nie byli na ranczu.
Mieszkańców rancza łączyła więź.
ADWOKAT BHAGWANA
Jakby byli razem na wojnie.
Przeżyli niezwykle intensywne doświadczenie,
które ich połączyło.
To bardzo trwała więź.
Silniejsza od pokrewieństwa.
Miłość –
to właśnie czuliśmy.
Urodziłem się w najlepszym czasie
i miejscu z możliwych.
W Stanach Zjednoczonych pod koniec lat 40.,
gdy klasa średnia wreszcie mogła żyć na przyzwoitym poziomie.
Bystrzy nie potrzebowali forsy, żeby się wykształcić.
Poszedłem na prawo.
Byłem inteligentny
i agresywny.
Po raz pierwszy przyniosło mi to korzyść.
Zatrudniła mnie kancelaria Manatt z Los Angeles.
Najprężniej rozwijająca się kancelaria w kraju.
Zostałem starszym pełnomocnikiem procesowym.
Błyszczałem w sądzie.
Świetnie sobie radziłem.
Jakbym był do tego stworzony.
Reprezentowałem Jacka Kenta Cooke'a, Lakersów,
Lindę Ronstadt.
Prowadziłem ważną sprawę dla Shauna Cassidy'ego.
Było fajnie,
choć harowałem jak dziki osioł.
Byłem cholernie zmęczony.
Mój bliski kumpel
wyjechał do Indii.
Odebrałem go z lotniska.
Pojechaliśmy w góry
volkswagenem z 1964.
Doznał przemiany.
Odmłodniał o 20 lat.
Twarz mu promieniała.
Uśmiechał się jak dziecko.
Przywiózł kasety Osho.
Nigdy wcześniej ich nie słuchałem.
Wiedziałem, że moje życie się odmieniło.
Bhagwan był bardzo nowoczesny.
Modny.
Na czasie.
Podobał się intelektualistom,
znudzonym tradycyjnym stylem życia.
Kiedy go poznałam, był u szczytu swej potęgi.
Był nie do powstrzymania.
Rozmawiał z grupkami osób
i tak znajdował naśladowców.
Przyciągał samą śmietankę.
Zaczął wydawać książki.
Nim się obejrzeliśmy,
był bardziej znany niż gwiazdy rocka.
Zapełniał stadiony.
Przychodziły dziesiątki tysięcy ludzi.
Pewnego razu zaczęło padać.
Niektórzy szykowali się do wyjścia.
Wtedy Bhagwan krzyknął:
„To mają być poszukujący? Boją się deszczu”.
Wszyscy znieruchomieli.
Zapadła cisza.
A on mówił dalej.
Poszliśmy na jego wykład.
Nagle wywołał mnie z tłumu i kazał usiąść z przodu.
Byłam metr od niego.
Pobłogosławił mnie i powiedział:
„Sheelo, ty kochasz mnie,
a ja ciebie”.
Nie bał się prowokować.
Mówił o duchowości, kapitalizmie, seksualności.
Był rewolucjonistą.
Przyjeżdżało coraz więcej ludzi Zachodu.
Założył międzynarodową komunę.
Była miejscem, w którym roztoczył swe pole siłowe.
Przeniósł się do Puny.
Musieliśmy być blisko niego.
Fizyczna bliskość była bardzo ważna.
AŚRAMA RAJNEESHA
PUNA, INDIE
Bardzo chciałam wyjechać do Indii, żeby poznać Bhagwana.
Wielu odwiedzających centrum medytacji
przeżyło już takie spotkanie.
Opowiadali o aśramie, Bhagwanie
i przebywaniu u jego stóp.
Czułam potrzebę, by zasiąść u stóp mistrza.
Postanowiłam wyjechać do Indii.
Po rozwodzie obudziłem się pewnego ranka.
Pomyślałem: „Co ja wyprawiam?
Za dużo jem i piję.
Za dużo pracuję.
I po co?”.
Miałem tego dość. Odszedłem z kancelarii.
Ludzie mieli mnie za wariata.
Wyjechałem do Indii.
Pamiętam dzień lądowania.
Złapałem taksówkę.
Na dwupasmowej drodze
ciężarówki i autobusy mijały się z trudem.
Przytłoczyło mnie to.
Tłumy ludzi,
bogactwo zapachów i dźwięków.
Hałas.
W życiu nie widziałem takich slumsów.
A w samym ich środku – aśrama.
Zobaczyłem bramę.
Kiedy się otworzyła i weszliśmy tam z Rogerem,
byliśmy w innym świecie.
Panował tam spokój.
Było zielono.
Ludzie ubrani na pomarańczowo
rozmawiali ze sobą w niewielkich grupach.
To była oaza.
Pośród listowia majaczył dom Bhagwana.
Poczułam ulgę.
Wreszcie. Dotarłam.
Był piękny, słoneczny dzień.
Wokół rosły stare drzewa.
Na gałęziach siedziały papugi. Tysiące papug.
Zobaczyłem morze ludzi ubranych w bordowe szaty.
Panował spokój.
Rozmawiali ze sobą.
Siedzieli przy herbacie, obejmowali się.
Chciałem tam być.
Wreszcie tam dotarłem.
Jakbym całe życie
spędził nie tam, gdzie moje miejsce.
To dotyczyło również moich bliskich.
Czułem się, jakbym wrócił do domu.
Bhagwan każdego ranka wygłaszał wykład.
Wtedy po raz pierwszy go zobaczyłam.
W tamtych czasach nosił skromną, białą szatę
sięgającą do kostek.
Miał długą brodę.
Wyglądał na mędrca.
Wyszedł do nas z dłońmi złożonymi w geście namaste,
czyli powitania.
Podszedł do krzesła.
Miałam wrażenie, jakby unosił się nad ziemią.
Sunął nad nią.
Jego broda poruszyła się delikatnie.
A potem usiadł.
Siedziałem z tyłu oparty o moskitierę.
Byłem nikim.
Przebywanie z nim i słuchanie go dawało mi
poczucie mocy.
Nie pamiętam, co myślałam.
Ale siedziałam u jego stóp.
Bhagwan do mnie przemówił.
Nie jestem wyjątkowy.
Nie podaję się za Syna Bożego.
Twierdzę tylko jedno: że spałem, ale się przebudziłem.
Wy też śpicie i możecie się przebudzić.
Będę się starał budzić innych.
Tak powstanie nowy człowiek.
NOWY CZŁOWIEK
To nie chrześcijanin,
hinduista ani muzułmanin.
Nie będzie Niemcem ani Anglikiem.
Będzie przebudzoną istotą.
Bhagwan chciał stworzyć nowego człowieka.
Człowieka, który żyje w harmonii z innymi.
Z przyrodą,
przedstawicielami innych narodowości,
ras
i religii.
Nowy człowiek darzy innych wyłącznie szacunkiem.
Wschód pozostaje wykoślawiony z powodu tak zwanej duchowości.
Jest biedny i pozbawiony dostępu do technologii.
Zachód wybrał materializm.
Jego mieszkańców cechuje pustka, a ich życie nie ma celu.
Bez duchowości nie ma złotego środka.
Osobowość człowieka się rozpada.
Wschód i Zachód
to dwie połowy.
Dążę do stworzenia pełnego człowieczeństwa.
Guru zwykle odrzucają to, co materialne.
Wyrzekają się seksualności.
Dawniej taka postawa
dobrze się sprzedawała.
Ale nadeszły nowe czasy.
Bhagwan... kontestował to wszystko.
Był uduchowiony, choć niczego nie odrzucał.
Istnieją dwie drogi.
Można tłumić seksualność,
co czyniły wszystkie religie świata.
Można też ją przekształcić.
I to właśnie popieram.
Dlatego uczę sannjasinów kreatywności.
Niech tworzą muzykę, poezję,
obrazy, ceramikę –
cokolwiek.
Do wszystkiego podchodźcie kreatywnie.
Twórzcie coś nowego.
A wtedy będziecie spełnieni seksualnie.
Jakby ktoś otworzył przede mną drzwi.
Bhagwan był bardzo oczytany.
Był profesorem filozofii
i podejmował zupełnie nowe dla mnie tematy.
Mówił o różnych religiach.
O Buddzie, Zaratustrze.
Pociągał mnie jego lekceważący stosunek.
To było coś świeżego
i wspaniałego.
Jednak można się śmiać. Nie trzeba wiecznie się smucić.
Był kontrowersyjny i bardzo popularny.
Miał fantastyczne cechy.
Kiedy przesiadywało z nim kilka tysięcy ludzi,
wszyscy otwierali się na niego.
Byli jak na haju.
Gdy wstawali za szybko, kręciło im się w głowie.
Tchnął w nas niewiarygodną energię.
Musicie znaleźć się w bezpiecznym miejscu, z którego wyruszycie.
W miejscu, w którym odłożycie na bok codzienność,
tabu i zahamowania.
To dopiero początek.
Przyjadą następni.
Już są w drodze.
Gdy tu dotrą,
będą ich miliony.
Spoczywa na was wielka odpowiedzialność.
Przetrzecie dla nich szlak.
Wszyscy mieli poczucie znajdowania się u progu wielkiego eksperymentu.
Wierzyliśmy, że może on odmienić
świadomość ludzką.
Czuliśmy się
jak wybrańcy.
Jesteśmy materialistycznymi spirytualistami.
To coś zupełnie nowego.
Nowy eksperyment i nowy początek.
Ma przed sobą przyszłość.
HRABSTWO MARIN, KALIFORNIA
Pracowałem w sektorze finansowym
dla międzynarodowego banku z siedzibą przy Wall Street.
PREZES RAJNEESH INTERNATIONAL
Pragnąłem stworzyć holistyczną wspólnotę
i to na długo, zanim zostałem sannjasinem.
Założyłem firmę o nazwie Neo-Balance,
by ułatwić eksport towarów do Indii
i zbudować infrastrukturę dla rozkwitu tej wspólnoty.
To był początek wojny w Wietnamie.
Rząd nie informował nas rzetelnie o tym,
co się dzieje.
Mieliśmy kończyć studia, znajdować pracę, zakładać rodziny.
A jednak młodzi zaczynali podważać
słuszność religii i prawomocność władzy.
Dlatego tak wielu z nas się buntowało
i zaglądało w głąb siebie w poszukiwaniu odpowiedzi.
Dla wielu ruch potencjału ludzkiego
to najważniejsze społeczne odkrycie stulecia.
Ruch przekształcił się w biznes.
W religię,
zjawisko kontrkulturowe,
przyciągające setki tysięcy zwykłych ludzi,
oferujące samorealizację, oświecenie,
kreatywność i rozwój duchowy.
Mówi się, że to może być nasza przyszłość.
Osho wpisywał się w newage'owe przebudzenie.
W aśramie w Punie
stosowano najbardziej dynamiczne terapie
z istniejących wówczas na świecie.
Po Indiach krążyli Europejczycy i Amerykanie,
którzy chcieli poznać Wschód.
Tu jest moja rodzina i mój dom.
Niczego mi nie brakuje.
Niczego nie chcę od Zachodu.
Studiowałam inne filozofie duchowe
i wszystkie te pierdoły, którymi zajmują się w Berkeley.
Moja przyjaciółka wróciła wtedy z Puny.
Bardzo się zmieniła.
Jakby znalazła to, czego szukała.
Pojechałam tam, żeby się przekonać.
To zapewniało stabilny przychód,
pokrywający potrzeby rozrastającej się wspólnoty.
Bhagwan znał się na finansach.
Ludzie Zachodu przywozili dolary, a nie rupie.
Medytacja stała się towarem,
zapewniającym mu środki na cele,
które sobie ustalił.
Ja nie medytowałam.
Nie pociągało mnie to.
To nie dla mnie.
Lubiłam pracować.
Nie było konfliktu między mną a Bhagwanem.
Wiedziałam, że ma potencjał marketingowy.
A ja potrafiłam stworzyć
kapitalistyczną wspólnotę pracy.
Sheela była mądra, sympatyczna
i sprytna.
Lubiła władzę.
Miała mnóstwo uroku.
Umiała się obchodzić z ludźmi
i prowadzić wspólnotę.
Potrzebowaliśmy pieniędzy,
możliwości zakwaterowania, nowej ziemi.
Wpadłam na pomysł,
że kilka tysięcy sannjasinów
może pożyczyć nam pieniądze.
Z dnia na dzień założyliśmy mały bank.
Mieliśmy mnóstwo gotówki.
Obracaliśmy setkami tysięcy dolarów,
a w Indiach to ogromna suma.
Wszystkie wcześniejsze wspólnoty upadały przez głupi pogląd,
że nie należy gromadzić majątku.
Bhagwan uczył nas, że nie musimy się izolować,
uciekać w Himalaje, by medytować.
Powinniśmy być częścią rynku.
Półtora tysiąca sannjasinów pracuje we wspólnocie.
Potrzebują ubrań,
lekarstw,
wszystkiego.
Wspólnota będzie żyć,
i dlatego musi być bogata.
Im więcej robiliśmy, tym byliśmy potężniejsi.
Przybywały do nas tabuny ludzi.
Zaczynali przeskakiwać przez ogrodzenie.
Nie dało się ich powstrzymać.
Bhagwan mnie obserwował.
Chciał mnie sprawdzić.
Nigdy nie czułam się niegodna wypowiadania przy nim swoich myśli.
Dziś wiem,
że bacznie mi się przyglądał.
Na początku udaliśmy się do recepcji.
Mieściła się za szybą
nieopodal bramy.
W wielkim fotelu siedziała malutka Hinduska.
SEKRETARZ
Najwyraźniej ona tam szefowała.
To była Laxmi – sekretarz Bhagwana.
Rola osobistej sekretarz była bardzo ważna.
Osoba na tym stanowisku odpowiadała za całą administrację.
Sekretarz nosiła jego krzyż.
To tytaniczna praca.
Laxmi była rzeczniczką Bhagwana.
Z zewnątrz wydawało się, że to społeczność bezklasowa.
Ale będąc w aśramie,
zauważyłem, że niektórzy mają więcej władzy niż pozostali.
Poszłam do biura, by zapytać o pracę.
Laxmi miała po swojej prawicy żywiołową, młodą Hinduskę.
MŁODSZA SEKRETARZ
Tak poznałam Sheelę.
Rzekła: „Chcesz pracować?
Doskonale. Potrzebujemy sprzątaczki”.
Sprzątaczki?
Pokonałam taki szmat drogi, żeby sprzątać?
Przez pierwszy rok czyściłam publiczne toalety.
Bhagwan nie chciał tam tych, którzy szukali umysłowej rozrywki.
Potrzebował ludzi, którzy utrzymają wspólnotę.
Na początku przyciągnęliśmy inteligentów:
lekarzy, prawników, urbanistów.
Pragnęliśmy stworzyć modelową społeczność –
przykład do naśladowania.
To będzie pierwsze miasto sannjasinów.
W ciągu pięciu lat zamieszka ich tu 50 000.
A w ciągu dziesięciu lat – 100 000.
Bhagwan chciał stworzyć nową wspólnotę, Buddhafield.
To miała być ziemia obiecana.
SALA MEDYTACJI
Szukaliśmy posiadłości, która mogłaby pomieścić
dużą liczbę mieszkańców
i która mogła się rozrastać.
Potrzebowaliśmy przestrzeni dla 10 000 ludzi.
Musieliśmy zapewnić im zakwaterowanie.
Bhagwan chciał się wznieść na wyższy poziom.
Wysłał Laxmi na poszukiwania ziemi.
Miała nie wracać bez aktu własności.
Wyruszyła do Delhi,
Kaććh,
Bombaju.
W tamtym czasie
premierem była pani Gandhi.
Blokowano nas politycznie.
Uznawano za zagrożenie dla społeczeństwa.
Uświadomiłem sobie, że ten cudowny przewodnik duchowy
nie może nawet realizować się we własnym kraju.
Pewnego razu w Punie
jeden hinduski fundamentalista
wstał podczas wykładu
i rzucił w Bhagwana nożem.
Nie trafił,
ale mało brakowało.
Nasz przywódca zrozumiał,
że musi podjąć środki
dla ochrony siebie, aśramy i swoich podopiecznych.
Poszedłem do biblioteki
po Konstytucję Stanów Zjednoczonych.
Gwarantuje ona wolność religijną.
Pomyślałem, że powinniśmy rozważyć wyjazd z Indii.
Pewnego wieczoru, gdy wyszłam spod prysznica,
zadzwonił telefon.
Bhagwan wzywał mnie do siebie.
Rzekł: „Sheelo, jesteś na linii frontu.
Co myślisz o Laxmi?”.
Odparłam: „Nie pokładam w niej nadziei”.
Nie potrafiła znaleźć dla niego ziemi.
Zapytał: „Dokąd zabrałabyś kogoś takiego jak Bhagwan?”.
A ja na to: „Może w Ameryce znalazłoby się miejsce”.
Rozpromienił się.
Dodałam:
„Uważam, że tam nie mielibyśmy problemów”.
W tym kraju Konstytucja jest świętością.
On powiedział: „Mam coś dla ciebie, Sheelo”.
Położył mi rękę na głowie.
Spojrzałam na niego.
Łzy spłynęły mi po policzkach.
Rzekł: „Jesteś moją nową sekretarz”.
I dodał:
„Poszukaj ziemi w Ameryce”.
Był rok 1968.
Miałam 17 lat.
Ojciec powiedział: „Wysyłam cię, żebyś kształciła się w Ameryce”.
COLLEGE W MONTCLAIR
Co mnie w niej urzekło?
Wszystko.
To była kraina możliwości.
Fascynowała mnie idea wolności
oraz równości mężczyzn, kobiet
i ras. To było ważne.
Na pierwszym roku
w college'u stanowym w Montclair
poznałam przyszłego męża, Marka.
Nie był jeszcze Chinmayą.
Był przystojny.
Moja pierwsza miłość.
Miał żydowskie poczucie humoru, które uwielbiałam.
Śmialiśmy się do rozpuku.
Uwielbialiśmy spacerować po Canal Street,
wzdłuż ogromnych budynków.
Jedliśmy pikle prosto z wielkich beczek.
Było cudownie.
Ale był chory.
Miał ziarnicę złośliwą.
Walczył z tą chorobą od 13 lat.
W każdej chwili mógł nadejść jego kres.
W przeddzień jego śmierci
spojrzałam w lustro.
Miałam szarą twarz.
Wiedziałam, że z Chinmayą jest źle.
Powiedziałam do Bhagwana:
„Chinmaya chyba umiera”.
Odparł: „Masz rację.
Ale nie powinnaś płakać.
Jeśli zobaczy łzy w twoich oczach, będzie mu trudno odejść”.
Nie uroniłam ani jednej.
Nigdy nie czułam tak potwornego smutku.
Bhagwan kazał lekarzom wprowadzić mnie w trzydniową śpiączkę.
Kiedy się obudziłam,
powiedział: „Ten rozdział jest zamknięty.
Teraz poświęć się pracy”.
AŚRAMA W PUNIE, ROK 1980
Pewnego dnia Bhagwan oznajmił podczas porannego wykładu,
że wielu z nas jest już gotowych, by łączyć się z nim w milczeniu,
i że nie będzie się więcej odzywał.
Nie do wiary,
ale przestał mówić.
Przy śniadaniu siedziałem obok sannjasinki.
Zapytałem, co u Osho. „Milczy” – odparła.
Pokonałem taki szmat drogi, by go słuchać.
On przestał mówić.
Nie spotykał się z nikim.
Skoro on zamilkł,
kto miał mówić?
Kiedy Bhagwan przestał dawać wykłady,
zostałam jego rzeczniczką.
Wszystko spadło na moje barki.
Nie chcieliśmy, żeby popadł w konflikt z prawem.
Dlatego udzielił mi pełnomocnictwa.
Nieodwołalnego.
By to zrobić,
trzeba tej osobie bezgranicznie ufać.
Spotkałam się z zespołem.
Oznajmiłam, że wyjeżdżamy do Ameryki.
Powiedziałam: „To oznacza
przesadzenie tego ogromnego drzewa,
rosnącego dziś tutaj, w Indiach...
wraz z korzeniami”.
To była niebezpieczna operacja.
Musiałam przestrzec wszystkich,
żeby trzymali język za zębami.
Nikt nie mógł znać szczegółów.
Inaczej to by się nie udało.
Pojechałam do Bombaju.
Złożyłam wniosek o wizę.
W wydziale imigracyjnym
poprosiłam o rozmowę.
Zobaczyłam dalekopis o treści:
„Przyznać Bhagwanowi wizę”.
Mój szef zawołał nas, żebyśmy wyszli na zewnątrz.
Spojrzeliśmy na niego pytającym wzrokiem.
Kazał nam zostać.
Za chwilę brama się otworzyła
i biały opancerzony rolls-royce Bhagwana
minął ją
i wyjechał z aśramy.
Przez cztery lata mojego pobytu w Indiach nie opuścił terenu aśramy.
Teraz to zrobił.
W środku nocy pojechaliśmy na lotnisko.
Zarezerwowaliśmy górny pokład 747
linii Pan-Am
tylko dla niego.
Jest takie zdjęcie, na którym nalewam mu
pierwszy kieliszek szampana.
Wziął ode mnie butelkę i powiedział:
Teraz dla mojej Sheeli”.
Nalał mi kieliszek.
Opuściliśmy Indie.
Bóg uciekł.
Wygląda na to, że Bhagwan opuścił aśramę w Punie
bez pożegnania.
Jego wyznawcy nie wiedzą, dokąd się udał.
Według domysłów, miał polecieć do Ameryki.
Wróciłem do Los Angeles.
Nie wiedziałem, co ze sobą począć.
W niedzielny poranek raczyłem się
kawą i wypiekami z byłą dziewczyną.
Przyniosła gazetę.
Był w niej artykuł Russella Chandlera.
Osho przyleciał do Stanów.
Z czasem cały dobytek aśramy
został zdemontowany, sprzedany i wywieziony.
Razem z dziećmi i mężem wyjechałam do Indii, by żyć u boku Bhagwana.
Cały mój świat legł w gruzach.
Podniosłem słuchawkę i zadzwoniłem do informacji.
Powiedziałem: „Chcę rozmawiać z tymi ludźmi z Oregonu”.
Kobieta odparła: „Już łączę”.
Wszyscy wiedzieli, o kogo chodzi.
Powiedziałem: „Jestem prawnikiem z LA.
Niedawno zostałem sannjasinem. Chcę pomóc”.
Pół minuty później rozmawiałem z Sheelą.
Zapytała, czy mogę praktykować w Oregonie.
Odparłem, że nie.
„Zdobądź licencję i przyjedź do nas”.
Tak zrobiłem.
Bhagwan był bardzo delikatny.
Kruchy...
i drogocenny,
jakby miał milion lat.
Miałam szczęście, że spadł na mnie obowiązek
wywiezienia go za granicę.
Byłam wtedy młoda.
To była przygoda mojego życia.
Poczułam się, jakby ktoś wyciągnął spode mnie dywan.
Ale postanowiłam zaczekać.
Wiedziałam, że wróci.
Bo co bym zrobiła, gdyby było inaczej?
Nie wracał.
Przez siedem lat.
Rajneeshpuram to żywa opera.
Sheela jest sopranem,
a Bhagwan tenorem.
Rajneeshpuram to scena.
Opery zawsze kończą się tragicznie.
Jednak ta miała tak wiele wątków i wymiarów...
Chcę powiedzieć mieszkańcom Oregonu,
że powinni się cieszyć, że byli tego świadkami.
ANTELOPE LICZBA MIESZKAŃCÓW: 40
Napisy: Piotr Mielańczuk