(ภาพยนตร์สารคดีชุดของ Netflix)
(จอห์น ซิลเวอร์ทูธ)
(นายกเทศมนตรีแอนเทอโลป)
ผมกำลังเดินจากบ้านไปที่ทำการไปรษณีย์
ที่ห่างไปสามหรือสี่ช่วงตึก
และผมเห็นชายรูปร่างผอม
ยืนอยู่กลางถนน
(1981)
ผมคิดว่าเขาไม่ใช่คนอเมริกัน
เราแยกคนยุโรปออกโดยดูที่รองเท้า
รองเท้าที่เขาใส่เป็นรองเท้าหนังทันสมัย ไม่ใช่รองเท้าบูทคาวบอย
เขาพูด "คุณอยู่แถวนี้หรือ" ผมบอก "ใช่ แถวนี้"
และเขาบอก "พวกเขากำลังมา
คนอื่นกำลังมาที่นี่"
และเขาบอก "กำลังจะมีปัญหาเกิดขึ้นเยอะ
จะมีคนมาที่นี่เยอะ"
และมันฟังดูไม่น่าเชื่อ
ใครจะคาดคิดได้ว่าเรื่องมันจะเป็นอย่างที่เห็น
แม้แต่ในฝันยังจินตนาการไม่ออกเลย ตอนแรกน่ะครับ
น่ากลัวกว่าที่ใครจะจินตนาการได้
(แอนเทอโลป ออริกอน)
(1981)
แอนเทอโลปเป็นเมืองเล็กไกลผู้คน
ค่อนข้างห่างไกลจากทุกสิ่ง
เมืองแอนเทอโลป
(โรสแมรีและเคลลี แม็กเกรียร์ส)
เป็นเมืองที่มีคนราว 50 คน
(คนทำฟาร์มปศุสัตว์ในพื้นที่)
เป็นเมืองเล็กและเงียบ
(ที่ทำการไปรษณีย์สหรัฐฯ)
มีที่ทำการไปรษณีย์
ร้านค้า
(ร้านกาแฟแอนเทอโลป)
(ร้านค้าและร้านกาแฟแอนเทอโลป)
อาคารโรงเรียนเก่า
และโบสถ์เก่าที่อยู่ในแอนเทอโลป
แอนเทอโลปเป็นเมืองที่เงียบมาก
ทุกคนในแอนเทอโลปรู้จักกันดี
(จอน บาวเวอร์แมน คนทำฟาร์มปศุสัตว์ในพื้นที่)
และทุกคนเข้ากันได้ดีและช่วยเหลือกันและกัน
มีบาร์บีคิวชุมชนและงานเลี้ยงสังสรรค์คริสต์มาส ในชุมชนและกิจกรรมอื่นๆ คล้ายๆ กัน
ส่วนใหญ่เป็นคนชนชั้นกลางที่เกษียณแล้ว
และเจอบ้านที่พวกเขามีปัญญาซื้อ เป็นของตัวเองเป็นครั้งแรก
พวกเขาจะใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบ
(ทรัพย์สินส่วนตัว ห้ามบุกรุก)
และเพลิดเพลินกับการอยู่อย่างสันโดษ
มีบทความเล็กๆ ในหนังสือพิมพ์
มีแค่สองสามประโยค
(คนกลุ่มหนึ่งซื้อฟาร์มปศุสัตว์ ขนาดใหญ่ในออริกอน)
พระอาจารย์ของเศรษฐีที่ขับโรลส์รอยซ์
ซื้อฟาร์มปศุสัตว์ในแอนเทอโลป
และผมแค่นึกว่าเป็นเรื่องบ้า
ผมไม่รู้จะพูดอย่างไงดี
พวกเขาซื้อฟาร์มปศุสัตว์บิ๊กมัดดี้ ที่มีขนาดราว 80,000 เอเคอร์
เนินเขาชัน ขรุขระ สุดลูกหูลูกตา
เป็นพื้นที่ป่าขรุขระ
ที่นั่นไม่มีอะไรเลย
แค่อาคารเก่าเล็กไม่กี่หลังและ ที่ดินมีแต่หิน 60,000 เอเคอร์
ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาทำอะไรอยู่
เราแค่ได้ยินว่าลัทธิได้ซื้อ
ใช่ไหม ตอนนั้นยังไม่เรียกว่าลัทธิ
- ยัง - ไม่รู้สิ
แค่คนกลุ่มหนึ่งซื้อชุมชนเกษตรกรรม
ซึ่งดูแปลกเล็กน้อย
และทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เขาพูดว่า "ผมเป็นเจ้าของฟาร์ม และคนเหล่านี้ก็เข้ามา"
และเขาพูด "คุณทำทุกอย่างที่ทำได้
เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาไปที่นั่น"
เกิดอะไรขึ้นกัน
โลกใหม่คงกำลังเปิดให้ผมอย่างเห็นชัด
เราสงสัยว่าเป็นใคร
พวกเขามาทำไม
พวกเขาจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหน
นี่มันเรื่องอะไรกัน
แล้วพวกเขาก็ปิดถนนรอบบ้าน
ไม่ให้คนอื่นเข้าไป
และเราก็เริ่มสงสัยว่า
"เราบูชาอะไรกันที่นี่"
และจากนั้นไม่นานภควันก็มาถึง
และเราก็ได้เห็นว่ามีอะไรเกิดขึ้นกันแน่
(กำลังเข้าเขตแอนเทอโลป)
เพื่อนบ้านผมบางคนที่อยู่ใกล้แอนเทอโลปเห็น
วัสดุก่อสร้างและบ้านเคลื่อนที่ถูกขนเข้า
คันแล้วคันเล่า
เห็นชัดว่าพวกเขาไม่ได้ซื้อที่ไปทำฟาร์ม
มีข่าวลือว่า
เขามีวิสัยทัศน์สร้างเมืองที่มี ประชากร 50,000 คนในทะเลทรายสักแห่ง
และเรื่องเล็กก็กลายเป็นเรื่องใหญ่ ในเวลาหนึ่งหรือสองสัปดาห์
หลายคนสงสัยว่าพวกเขามีแผนระยะยาว
ไม่มีใครจินตนาการว่า เรื่องจะบานปลายอย่างที่เห็น
ปัจจุบันผมเล่าเรื่องนี้ยังแทบไม่มีคนเชื่อ
เพราะมันเหลือเชื่อเกินจะเป็นไปได้
ใครบางคนจะเขียนหนังสือเกี่ยวกับเรื่องนี้
และผมรับประกันได้เลยว่าเมื่อหนังสือออกมา
คนอ่านจะบอกว่าเป็นเรื่องแต่ง
เราไม่รู้ว่าเราจะเจอ
(ลินน์ เอนยาร์ท หัวหน้าหน่วยปฏิบัติการพิเศษเอฟบีไอ)
คดีการวางยาพิษที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐฯ
คดีการดักฟังที่ใหญ่ที่สุด
และตบตาข้าเมืองที่ใหญ่ที่สุดที่เคยมีมาในสหรัฐฯ
(ภาพยนตร์สารคดีชุดของ Netflix)
ตอนแรกเมื่อพวกเขามาถึงที่นี่ พวกเขาแวะมาแนะนำตัวเอง
และพูดหลักๆ ว่า "เราแค่อยากทำไร่ทำนา
ทำตามความเชื่อทางศาสนาของเรา และเป็นเพื่อนบ้านที่ดี"
และผมว่าคุณพูดได้ว่าปัญหาเริ่มเกิดเมื่อชีลามาถึง
มา อนันดา ชีลาคุมมูลนิธิราจนีช
และเงินหลายสิบล้าน
พระอาจารย์บอกว่า
มา อนันดา ชีลาเป็นเลขาส่วนตัวของภควัน
เธอเลยเป็นโฆษกของเขาด้วย
โดยส่วนตัว ผมว่าเธอจัดการทั้งชุมชน
มา อนันดา ชีลา องครักษ์คนสนิทของภควัน
และผู้นำคนอื่นอีกสิบกว่าคนของชุมชน
กำลังซ่อนตัวอยู่ทางตอนใต้ของเยอรมนี
เธอพัวพันกับภควันเกือบตลอดชีวิตเธอ
อาจพูดได้ว่าเธอเกิดมาเพื่อทำงานนี้
แต่ที่แน่เธอประจบประแจงจนได้เป็นใหญ่เป็นโต
ที่เธอเป็นผู้แทนที่ได้รับการไว้วางใจอย่างยิ่ง
อัยการประเทศนี้ขอให้รัฐบาลเยอรมันตะวันตก
ส่งตัวมา อนันดา ชีลากลับสหรัฐฯ
ชีลา อดีตเลขาของภควัน ราจนีช
เผชิญข้อหาฉ้อโกงและพยายามฆ่าในออริกอน
เธอมีแผนการและไม่คิดว่าจะมีคนขัดขวางเธอ
ตำรวจรู้ไหมว่าชีลาอยู่ไหนตอนนี้
ตำรวจบอกว่าเธออาศัยในป่าแถวนอกเมืองซูริก
(ไมชปราก สวิตเซอร์แลนด์)
อำนาจมาพร้อมกับการฆ่าคน
ถ้าไม่ฆ่าคน คุณก็อาจรักษาอำนาจไว้ไม่ได้
และนั่นคือชะตากรรมของฉัน
แต่ทำไมคนคนหนึ่งต้องพยายามฆ่าใครบางคนด้วย
เพราะความแข็งแกร่งของเขา
คนต้องการทำลายความแข็งแกร่งของคนคนนั้น
และถึงแม้พวกเขาจะพยายามฆ่าฉัน ฉันก็ยังไม่ตาย
พวกเขายังไม่ได้ทำลายจิตวิญญาณฉัน
ไม่ว่าฉันจะไปไหน ฉันจะมีอำนาจเสมอ
โดยที่ฉันไม่กลัวการถูกประหาร
(มา อนันดา ชีลา)
ฉันถูกกล่าวหาว่าก่ออาชญากรรมชั่วร้ายมากมาย
แน่นอนฉันแค่พยายามก่ออาชญากรรมเหล่านั้น
ปกติฉันประสบความสำเร็จในสิ่งที่ฉันทำ
ฉันเพิ่งพูดตลก
โลกจึงลอบสังหารฉัน
และความเป็นตัวฉันบ่อยครั้ง
ฉันไม่มีอะไรจะสูญเสีย
ฉันต้องเสียอะไรเหรอ
(ตอนที่หนึ่ง)
(บอมเบย์ อินเดีย)
(1968)
ตอนฉันเจอภควันครั้งแรก
ฉันเป็นเด็กอายุ 16 ปี
พ่อเราบอกว่าเราจะไปหาภควัน
พ่อบอกว่าถ้าเขามีอายุยืนยาว เขาจะเป็นพระพุทธเจ้าองค์ที่สอง
เขามีพระสุรัสวดีบนลิ้นเขา
พระแม่เจ้าแห่งความรู้บนลิ้นเขา
และเราไปอะพาร์ตเมนต์เขา
ฉันนั่งหลังชนผนังด้านหลังกับพ่อฉัน
ห้องนั่งเล่นมีลมยามเช้าเดือนธันวาคมพัดเข้ามา
ผนังเต็มไปด้วยหนังสือ
และ
ฉันเห็นภควันและฉันก็จบแค่นั้น
(ภควัน ราจนีช)
(ภายหลังคนรู้จักกันในนามโอโช่)
ภควันเดินมาจากข้างหลังอย่างนั้น
เขามีผ้าคลุมไหล่สีขาว
และโสร่งและไม่ใส่อะไรข้างใน
หน้าอกเขามีขนเยอะสวยงาม
และจากนั้น ฉันก็พบว่า
น้ำตาฉันร่วงไปตามแก้ม
ฉันเห็นรอยยิ้มและแขนที่เปิดกว้างของเขา
และฉันเดินเข้าอ้อมกอดเขา
และหัวฉันละลายไปหมด
ณ ช่วงเวลานั้น
ถ้าความตายมาเยือน
ฉันจะยอมรับมัน
ชีวิตฉันสมบูรณ์ ชีวิตฉันเติมเต็ม
(เพิร์ท ออสเตรเลีย ปี 1968)
โรเจอร์และฉันแต่งงานกันในปี 1966
และเราอยู่ทางออสเตรเลียตะวันตก
(เจน สตอร์ก)
เป็นเรื่องปกติมากที่คุณจะแต่งงานและมีครอบครัว
("มา ชานติ บี")
สองปีหลังเราแต่งงานกัน เราจึงมีลูกชื่อปีเตอร์
แต่เรามีความฝัน
คนหนุ่มสาว พวกเขาเจอกันและตกหลุมรัก
แต่งงาน มีลูก
มีความสุขตลอดไป
มันไม่เป็นอย่างที่ฉันคิด
มันต่างไป
และฉันแค้นใจและโกรธ
โรเจอร์กับฉันมีปัญหากันในการแต่งงานของเรา
ฉันจะเก็บกดทุกอย่างไว้
และก็ระเบิดมันออกมา
ฉันแค่พูดกับตัวเอง "ฉันไม่อยากมาที่นี่อีก
ฉันไม่ชอบมัน ฉันต้องทำบางอย่างกับมัน
เพื่อนบ้าน เพื่อนบ้านอายุน้อยคนหนึ่ง
เคยบอกฉันเกี่ยวกับนักจิตวิทยา ที่กระทรวงสาธารณะสุข
(ราจนีช สันยาส อาศรม)
และโรเจอร์มากับฉัน
ฉันประหม่ามาก
และชายคนนี้ออกมาจากอาคารเล็กๆ และเดินมาหาเรา
ฉันไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำว่าเขาสวมเสื้อคลุมยาวสีส้ม
และสร้อยประคำ ฉันไม่สังเกตเห็นด้วยซ้ำ
เขาบอก "เราจะสร้างศูนย์ทำสมาธิที่นี่
ที่นี่ยังเล็กอยู่ แต่เพิ่งจะเริ่มต้น
และเราจะทำสมาธิกัน"
ฉันถาม "สมาธิคืออะไรเหรอคะ"
เราถูกเชิญเข้าไปในอาคารเล็กๆ ที่นั่น
มีคนอื่นอยู่จำนวนหนึ่ง พวกเขาสวมเสื้อผ้าสีส้มเหมือนกัน
และมีรูปภควันขนาดใหญ่มากอยู่ด้วย
ตาสุกใสจริง
เหมือนบ่อน้ำลึก
นักจิตวิทยาปิดตาไม่ให้โรเจอร์และฉันมองเห็น
(การทำสมาธิแบบเปี่ยมพลัง)
การทำสมาธิแบบเปี่ยมพลังเป็นการผสมผสานกัน ระหว่างศาสนาฮินดูและจิตบําบัด
(ระยะที่หนึ่ง การหายใจไร้ระเบียบ)
เขาบอกเราให้หายใจเร็วและแรงมาก
เข้าและออกทางจมูก
สำหรับเพลงช่วงแรก
การหายใจรุนแรงและอาการหายใจเร็วกว่าปกติ
ออกแบบมาเพื่อกระตุ้นแรงนาคาที่เรียกว่ากุณฑลินี
ในระยะสอง เราปล่อยทุกอย่าง
(ระยะที่สอง ระเบิดมันออกมา)
ตะโกนและส่งเสียงดังถ้าเราอยากทำ
ไม่ว่าอะไร ให้ตะโกนออกไป
(ระยะที่สาม ฮู)
และในระยะที่สาม
เราต้องยกมือขึ้นเหนือศีรษะและโดดขึ้นลง
และทุกครั้งที่เท้าเราสัมผัสพื้น เราพูด "ฮู ฮู"
(ระยะที่สี่ ความเงียบ)
และระยะที่สี่คือส่วนที่เราเงียบ
เราแค่เงียบและนิ่งมาก
แต่เมื่อมันจบลง ฉันแค่ร้องไห้
นั่นคือการปลดปล่อยของฉัน
ฉันแค่ร้องไห้
โรเจอร์ตามหาฉันในฝูงชน
คนค่อนข้างเยอะและเขาดึงเสื้อผ้าฉัน
เขาดึงเสื้อผ้าฉันแรงจริงๆ และเขาตะโกน "กลับมา กลับมา"
แต่เขาแค่ยื้อไว้และพูด "กลับมา กลับมา"
(สถานที่ที่ไม่เปิดเผย)
(เซควิม วอชินตัน)
ประการแรกคุณต้องเข้าใจว่า พวกสันยาสีส่วนใหญ่ปัจจุบันนี้
กลายเป็นสันยาสีหลังจากที่โอโช่เสียชีวิตแล้ว
พวกเขาไม่เคยเห็นเขา พวกเขาไม่เคยได้ยิน พวกเขาไม่ได้อยู่ที่ฟาร์มนั่น
(สวามิ เปรม นิเรน)
คนที่อยู่ที่ฟาร์มมีแนวโน้มผูกพันกัน
(ทนายส่วนตัวของภควัน)
มันเหมือนกับการไปต่อสู้ ในสงครามด้วยกันอะไรอย่างนั้น
เราผูกพันกันเพราะผ่าน ประสบการณ์โชกโชนมาด้วยกัน
เรารู้สึกสัมพันธ์กัน
และมีการเชื่อมโยงกันลึกซึ้งมาก
เกินคำว่าครอบครัว
ความรัก
คนที่อยู่ที่นั่น
ผมเกิดในช่วงเวลาและสถานที่ที่ดีที่สุด
ที่ใครก็ตามจะเกิดได้ในประวัติศาสตร์โลก
ผมเกิดในสหรัฐฯ ช่วงปลายทศวรรษที่ 40 หลังสงคราม
เมื่อคนชั้นกลางเริ่มลืมตาอ้าปากได้และมีชีวิตดีขึ้น
เมื่อคุณฉลาด คุณไม่จำเป็นต้องมีเงิน คุณได้เรียนหนังสือ
ผมเลยเรียนกฎหมาย
และ
ผมฉลาด
และผมห้าวหาญและไม่เป็นมิตร
และในแวดวงนั้น เป็นครั้งแรกในชีวิตของผม ที่ผมประสบความสำเร็จ
บริษัทแห่งหนึ่งในลอสแองเจลิส ชื่อมานัทท์จ้างผม
ตอนนั้นบริษัทนี้เป็นเจ้าที่โตเร็วที่สุดในสหรัฐฯ
ผมเป็นทนายผู้ฟ้องคดีอันดับสอง
และผมเก่งเรื่องการทำคดีจริงๆ
กระบวนการพิจารณาระบบกล่าวหา
ราวกับว่าผมเกิดมาเพื่อทำงานนี้
ผมทำคดีให้แจ็ค เคนท์ คุกและเดอะเลเกอร์ส
ลินดา รอนสตัดต์
ทำคดีใหญ่ให้ชอน แคสซิดี้
มันเจ๋งจริงๆ
แต่ผมทำงานหนักมาก
ผมเหนื่อยมาก ไปต่อไม่ไหว
ผมมีเพื่อนสนิทคนหนึ่ง
เขากำลังจะไปอินเดีย
ที่จริงผมไปรับเขาเมื่อเขากลับมา
และเราขับรถขึ้นเขา
เป็นรถตู้โฟล์กสวาเกนปี 1964 ที่นอนได้
เขาเปลี่ยนไปมาก
เขาดูเด็กลง 20 ปี
หน้าเขาสดใส
เขายิ้มเหมือนเด็ก
แซมเอาเทปโอโช่ติดมาด้วย
ผมไม่เคยได้ยินเทปโอโช่มาก่อน
และผมก็รู้ว่าชีวิตผมเปลี่ยนไป
ภควันทันสมัยมาก
ตามยุคสมัยมาก
ทันแฟชั่น
เขาดึงดูดปัญญาชน
ปัญญาชนที่เบื่อประเพณีและ รูปแบบการใช้ชีวิตทางโลก
เมื่อฉันพบเขา เขาอยู่ในช่วงรุ่งเรืองเต็มที่
มันเป็นพลังที่หยุดไม่อยู่
ภควันไปพูดกับคนกลุ่มเล็กๆ
และที่นั่นเขาพบสาวก
เขาดึงดูดคนที่เก่งและฉลาดที่สุด
เขาเริ่มตีพิมพ์หนังสือของเขาเอง
(เรือที่ว่างเปล่า)
และจากนั้นไม่นาน
เขาก็โด่งดังกว่าร็อกสตาร์
สนามกีฬามีคนเต็ม
ฉันคิดว่ามีคน 20,000 หรือ 30,000 คน
ฉันจำได้วันหนึ่งฝนเริ่มตก
และคนบางส่วนเริ่มลุกขึ้น
และภควันตะโกน
"คนเหล่านี้คือผู้ค้นหา พวกเขาโดนฝนนิดหน่อยไม่ได้"
ทุกคนยืนตรงนั้น
ที่นั่นเงียบกริบ
และเขาก็พูดต่อไป
เราไปการบรรยายครั้งหนึ่ง
และทันใดนั้นภควันเรียกฉันไปด้านหน้า
ฉันนั่งห่างจากเท้าเขาไปครึ่งเมตร
เขาให้พรฉันและเขาพูด
"ชีลา คุณตกหลุมรักผม
และผมก็ตกหลุมรักคุณ"
เขาไม่อายเกี่ยวกับสิ่งล่อใจ
เขาพูดถึงจิตวิญญาณ ระบบทุนนิยม เรื่องทางเพศ
เขาเป็นนักปฏิวัติมาก
ชาวตะวันตกเริ่มมามากขึ้นเรื่อยๆ
เขาอยากสร้างชุมชนนานาชาติ
ชุมชนที่เขาสามารถสอนทำสมาธิ และสร้างสนามพลังงาน
จากนั้นภควันก็ตัดสินใจย้ายไปปูเณ่
ผู้คนจำเป็นต้องอยู่ใกล้เขา
ร่างกายเขาสำคัญมากกับเราทุกคน
(ราจนีช อาศรม)
(ปูเณ่ อินเดีย)
ฉันเริ่มรู้สึกอยากไปอินเดียเพื่อไปพบภควัน
บางคนที่มาที่ศูนย์ทำสมาธิ
ไปหาเขาและกลับมา
พวกเขาพูดถึงอาศรมและภควัน
และว่าเรานั่งตรงเท้าเขาได้
และฉันเริ่มรู้สึกว่าต้องไปนั่งตรงเท้า ของพระอาจารย์ของฉันให้ได้
และจากนั้น ฉันก็พูดว่า "ฉันจะไปอินเดีย"
หลังการหย่า ผม
ผมตื่นขึ้นและคิด "ฉันทำอะไรอยู่"
ผมทำอะไรอยู่
กินมากเกิน ดื่มมากเกิน
ทำงานหนักเกิน
เพื่ออะไร
จากนั้นก็พอกันที ผมลาออกจากหุ้นส่วนบริษัท
คนคิดว่าผมบ้าที่เดินออกจากเหมืองทอง
แล้วผมก็ไปอินเดีย
ผมจำได้ครั้งแรกที่ไปอินเดีย
ผมลงจากเครื่องบิน ผมนั่งแท็กซี่
มีถนนสองเลน
รถบรรทุกและรถเมล์หลบให้กันและกัน
ตั้งแต่แรกฉันรู้สึกท่วมท้นมากค่ะ
มีผู้คนมากมาย
กลิ่นแปลกๆ มากมายผสมปนเปกัน
และเสียง
และมีสลัมใหญ่ที่สุดที่ผมเคยเห็นมา
และในนั้นมีอาศรมอยู่
มีประตูทางเข้า
เมื่อประตูเปิดและฉันเดินเข้าไปกับโรเจอร์
มันเป็นอีกโลกหนึ่ง
เงียบสงบจริงๆ
มีต้นไม้มากมาย สีเขียวชอุ่ม
มีคนกลุ่มเล็กๆ ใส่ชุดสีส้ม
นั่งและยืนอยู่ พูดคุยกันเงียบๆ
เป็นโอเอซิสอย่างแท้จริง
และเราเห็นบ้านของภควันผ่านต้นไม้นั้น
ฉันโล่งอย่างบอกไม่ถูก
"ในที่สุดฉันก็มาถึง"
วันนั้นเป็นวันแสงอาทิตย์จ้าสวยงาม
มีต้นไม้มากมาย ต้นไม้เก่าแก่สวยงาม
มีนกแก้วเต็มไปหมด หลายพันตัว
คนมากมายสวมชุดคลุมม่วงเดินไปมา
แต่เป็นการเดินที่นุ่มนวล
ผู้คนพูดคุยกัน
ผู้คนนั่งดื่มชา ผู้คนกอดกัน
ผมแค่อยากอยู่ที่นั่น
ผมรู้สึกเหมือนกับว่าผมมาถึงแล้ว
ผมรู้สึกเหมือนกับว่าเพิ่งมีชีวิต
ที่ไม่คู่ควรกับที่ไหนมาก่อน
รวมถึงครอบครัวผมด้วย
ผมรู้สึกเหมือนกับว่าผมถึงบ้านแล้ว
ภควันกล่าวปาฐกถาทุกเช้า
และนั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นภควัน ตัวจริงเสียงจริง
ตอนนั้นภควันสวมเสื้อคลุมสีขาวสมถะมาก
แขนยาวถึงข้อเท้าเขา
เขามีเครายาว
เขาดูเหมือนเป็นนักปราชญ์แน่นอน
และเขาเดินออกมาโดยพนมมือนมัสเต
ซึ่งเป็นการแสดงการต้อนรับ
และเดินจากประตูไปที่เก้าอี้เขา
และดูเหมือนว่าเขาไม่ได้แตะพื้น
เขาแค่ลอยไป
เคราเขาขยับตอนเดิน
จากนั้นเขาก็นั่งลง
ผมนั่งพิงมุ้งกันยุง
ไม่มีใครรู้จักผมเลย
มันเป็นความรู้สึกมีพลังที่ได้ฟังและอยู่กับเขา
มันมีพลังมากเหลือเกิน
ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าฉันคิดอะไรอยู่
แต่ฉันได้นั่งตรงเท้าภควัน
และเขาก็พูดกับฉัน
ผมไม่ได้พิเศษอะไรเลย
ผมไม่ได้อ้างว่าผมเป็นลูกของพระเจ้า
ผมแค่กำลังพูดว่าผมเคยหลับ แต่ตอนนี้ผมตื่นแล้ว
ตอนนี้คุณหลับอยู่และคุณก็ตื่นได้เช่นกัน
ผมจะพยายามช่วยผู้คนให้ตื่นต่อไป
คนที่ตื่นแล้วจะเป็นคนใหม่
(ตอน)
(คนใหม่)
เขาจะไม่ใช่ชาวคริสต์ ไม่ใช่ชาวฮินดู
เขาจะไม่ใช่ชาวอิสลาม ไม่ใช่คนอินเดีย
เขาจะไม่ใช่คนเยอรมัน เขาจะไม่ใช่คนอังกฤษ
เขาจะเป็นแค่คนที่ตื่นแล้ว
ภควันต้องการสร้างคนใหม่
(แผนภูมิการเกิดของภควัน ศรี ราจนีช)
(การมารวมตัวกัน)
(วิสัยทัศน์)
คนใหม่ที่ใช้ชีวิตกลมกลืนกัน
ใช้ชีวิตกลมกลืนกับธรรมชาติ
ที่คนทุกชนชาติ
ทุกสีผิว
ทุกศาสนา
นั่งอยู่ด้วยกัน
คนใหม่นี้มีแค่ความเคารพซึ่งกันและกัน
ตะวันออกไม่สมดุลมาตลอดเพราะเรื่องจิตวิญญาณ
มีคนจน ไม่อิงวิทยาศาสตร์ และไม่มีเทคโนโลยี
และตะวันตกเลือกวัตถุนิยม
แต่ผู้คนว่างเปล่าและไร้ความหมาย
หากไม่มีเรื่องจิตวิญญาณ จะไม่มีศูนย์กลาง
ผู้คนแตกเป็นเสี่ยงๆ
คนตะวันตกครึ่งหนึ่ง
คนตะวันออกครึ่งหนึ่ง
ความพยายามของผมคือสร้างคนที่สมบูรณ์
พระอาจารย์ทั่วไปปฏิเสธทุกอย่าง
วัตถุทั้งหมด เรื่องทางเพศทั้งหมด
ในอดีตเขาพูดอย่างนั้นได้
ใครๆ ก็เชื่อ
แต่เราอยู่ในยุคสมัยใหม่
ภควันโจมตีทุกอย่างนี้
คุณเชื่อเรื่องจิตวิญญาณได้โดยไม่ต้องปฏิเสธอะไร
ตอนนี้มีสองทาง
เก็บกดเรื่องทางเพศอย่างที่
คนทำมาตามประเพณีทางศาสนาในโลก
หรือเปลี่ยนแปลงมัน
ผมเลือกเปลี่ยนแปลงมัน
ผมจึงสอนให้สันยาสีของผมมีความคิดสร้างสรรค์
สร้างดนตรี สร้างบทกวี
สร้างภาพวาด สร้างเครื่องปั้นดินเผา
สร้างอะไรบางอย่าง
ไม่ว่าทำอะไร ให้ทำอย่างสร้างสรรค์
ทำให้สิ่งใหม่ๆ เกิดขึ้น
และการมีเซ็กซ์ของคุณจะถูกเติมเต็ม ในระดับสูงขึ้น
สำหรับฉัน มันเหมือนกับว่าประตูเปิดโพล่งออก
เพราะภควันช่างสรรหา เขาอ่านหนังสือเยอะมาก
เขาเป็นศาสดาจารย์ด้านปรัชญา
และเขาพูดถึงสิ่งที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน
และเขาพูดถึงศาสนาต่างๆ
เขาพูดถึงพระพุทธเจ้าและเขาพูดถึงซาราทุสตรา
ฉันประทับใจความไม่เลื่อมใสของเขา
ฉันคิดว่ามันแหวกแนวดี
สำหรับฉัน มันยอดเยี่ยมมาก
คุณสามารถหัวเราะเกี่ยวกับสิ่งต่างๆ ไม่ต้องร้องไห้ตลอดเวลาเกี่ยวกับชีวิต
เขาพูดเรื่องขัดแย้งและคนนิยมชมชอบเขามาก
เขามีสมบัติที่มหาศาล
เมื่อคุณนั่งกับเขาในห้องโถง พร้อมกับคนอีกหกหรือเจ็ดพันคน
และทุกคนในห้องที่เปิดใจรับเขามึนเมา
"มึนเมา" ในที่นี้หมายถึงหลังการปาฐกถา
คนจะลุกขึ้นยืนและเดินจากไป และพวกเขาจะเซถ้าลุกขึ้นเร็วเกิน
เขาจะรวบรวมพลังงานเหลือเชื่อนี้เข้าในตัวผู้คน
คุณต้องมีสถานที่ที่ปลอดภัยที่ที่คุณทำงานได้ที่
ที่สิ่งทั่วไป สิ่งต้องห้าม
และการยับยั้งไม่รบกวนงานของคุณ
และนี่แค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น
จะมีอีกมากมายตามมา
พวกเขากำลังมา
คนอื่นที่จะมา
การมาของคนอีกหลายล้านคน
ฉะนั้นคุณจึงมีความรับผิดชอบยิ่งใหญ่
เพราะคุณจะเตรียมเบิกทาง
ทุกคนรู้สึกว่าตัวเองอยู่ที่ จุดเริ่มต้นของการทดลองที่ยิ่งใหญ่
และเราเห็นว่าการทดลองนั้นมีศักยภาพ
ที่จะเปลี่ยนสติสัมปชัญญะคนในโลก
เรารู้สึกจริงๆ
ว่าเราคือคนที่ถูกเลือก
เราคือพวกจิตวิญญาณนิยมที่นิยมวัตถุ
ไม่เคยมีอะไรเช่นนี้เกิดขึ้นในโลกนี้มาก่อน
นี่เป็นการทดลองใหม่ การเริ่มต้นใหม่
และมันมีอนาคตที่กว้างไกล
(มาริน เคาน์ตี แคลิฟอร์เนีย)
ผมมีความรู้ด้านการเงินธุรกิจ
(จายานันดา)
ผมทำในธนาคารนานาชาติแห่งหนึ่งที่วันวอลล์สตรีท
(ประธาน ราจนีช อินเตอร์เนชันแนล)
ผมต้องการสร้างชุมชนองค์รวม
ผมอยากทำอย่างนั้นมานานก่อนที่ผมจะเป็นสันยาสี
ผมก่อตั้งบริษัทชื่อนีโอบาลานซ์
เพื่ออำนวยความสะดวกการขนส่งสินค้าไปอินเดีย
และวางโครงสร้างพื้นฐานให้ชุมชนเติบโต
ตอนนั้นเราเริ่มเข้าสู่ยุคเวียดนาม
รัฐบาลและวัฒนธรรมของเราบอกว่า
มันไม่ได้เกิดขึ้นจริงๆ
สังคมหวังให้เราเรียน มีงานทำ มีครอบครัว
และผู้คนเริ่มสงสัย
ความถูกต้องของศาสนาและรัฐบาลของเรา
และผมคิดว่านั่นคือสิ่งที่วัยรุ่นมากมายที่อยู่ใน
วัยต่อต้านและมองตัวเองเพื่อหาคำตอบเหล่านี้
สำหรับหลายคนการเคลื่อนไหวศักยภาพมนุษย์นิยม
เป็นสิ่งประดิษฐ์ทางสังคมที่สำคัญในศตวรรษนี้
(การตรวจสอบสมดุลภายในร่างกาย โยคะแห่งฝั่งตะวันตก)
การเคลื่อนไหวศักยภาพมนุษย์นิยม ได้กลายเป็นธุรกิจ
(ค้นพบยุคใหม่)
ศาสนาใต้ดิน
วัฒนธรรมต่อต้าน ปรากฏการณ์รากหญ้า
(การเรียนการอ่านไพ่ทาโรต์ การทำสมาธิแบบทิเบต)
ที่ดึงดูดคนธรรมดาหลายแสนคน
สำหรับพวกศักยภาพมนุษย์นิยม การตระหนักตัวเองการรู้แจ้ง
ความคิดสร้างสรรค์และการพัฒนาทางจิตวิญญาณ
พวกเขาบอกว่าทั้งหมดนี้ อาจกลายเป็นอนาคตของเรา
โอโช่เป็นส่วนหนึ่งของ การตื่นในยุคใหม่ที่กำลังเกิดขึ้น
และภายในอาศรมในปูเณ่
มีการบำบัดยุคใหม่ที่เต็มไปด้วยพลัง
ที่มีอยู่ในที่ใดก็ตามในโลก
ชาวยุโรปและชาวอเมริกันเดินทางไปอินเดีย
เพื่อดูว่าตะวันออกเป็นอย่างไร
สำหรับฉัน ที่นี่คือครอบครัวของฉัน บ้านของฉัน
มันรุ่มรวย มันอุดมสมบูรณ์
ฉันทิ้งฝั่งตะวันตกไปแล้ว
ฉันเรียนปรัชญาจิตวิญญาณอื่นๆ อยู่
และศึกษาเรื่องประเทืองปัญญา ไร้สาระที่มหาวิทยาลัยเบิร์กลีย์
แล้วเพื่อนของฉันคนหนึ่งกลับมาจากปูเณ่
และฉันเห็นการเปลี่ยนแปลงมากมายในตัวเธอ
เหมือนเธอพบสิ่งที่ฉันกำลังมองหาอยู่
ฉันเลยเดินทางไปที่ปูเณ่เพื่อค้นหา
นี่ทำให้มีรายได้ต่อเนื่อง
เพื่อตอบสนองความต้องการ ของชุมชนที่เติบโตขึ้นเร็วมาก
ภควันเข้าใจเรื่องการเงิน
ชาวตะวันตกมาพร้อมกับเงินดอลลาร์ แทนที่จะเป็นเงินรูปี
การทำสมาธิเป็นผลิตภัณฑ์
มันเป็นผลิตภัณฑ์ที่นำเงินเข้ามา
เพื่อทำงานที่เขาตั้งใจจะทำ
ฉันไม่ใช่คนทำสมาธิ
ฉันไม่สนใจเรื่องนั้น
ฉันไม่ชอบ
ฉันชอบทำงาน
แต่มันไม่ได้ทำให้เกิดความขัดแย้ง ระหว่างฉันกับภควัน
ฉันรู้ความสามารถทางการตลาดของเขา
ฉันรู้วิธีสร้างองค์กร
วิธีสร้างชุมชนการทำงานแบบทุนนิยม
ชีลาฉลาดและสนุกสนาน
เธอเจ้าเล่ห์
เธอเก่งเรื่องการหาอำนาจ
เธอมีเสน่ห์มาก
เธอรู้วิธีจัดการกับคน
เธอรู้วิธีดำเนินการชุมชนใหม่
เราต้องมีเงิน
เราต้องมีที่อยู่ ที่ดินใหม่
และฉันเริ่มความคิด
เรามีสันยาสี 3,000-4,000 คน
และพวกเขาให้เรายืมเงินได้
เราสร้างธนาคารเล็กๆ ขึ้นมา ช่วงข้ามคืนด้วยระบบบัตร
มีเงินไหลเวียนมหาศาลแน่นอน
เราเคลื่อนย้ายเงินหลายแสนดอลลาร์
และนั่นเป็นเงินจำนวนมากสำหรับอินเดีย
ทุกชุมชนในอดีตตายไปเพราะความคิดโง่เขลา
ที่ว่าพวกเขาไม่ควรสร้างความมั่งคั่ง
ภควันสอนเราว่าเราไม่ต้องปลีกวิเวก
ไปนั่งในเทือกเขาหิมาลัยและทำสมาธิ
เราควรเป็นส่วนหนึ่งของตลาด
สันยาสี 1,500 คนทำงานในชุมชน
พวกเขาต้องมีเสื้อผ้า
พวกเขาต้องมียา
เขาต้องมีทุกอย่าง
ชุมชนจะต้องอยู่ได้
และทางเดียวที่ชุมชนจะอยู่ได้คือต้องรวย
ยิ่งเราทำมากขึ้น เราก็เติบโตมากขึ้น
เรามีคนเพิ่มขึ้นตลอด
สาวกเริ่มปีนกำแพงเข้ามา
ไม่มีอะไรหยุดเราได้
ภควันเฝ้าสังเกตฉัน
เขาต้องการทดสอบฉัน
และฉันสามารถพูดสิ่งที่ฉันต้องการพูดกับเขา
เมื่อมองย้อนกลับไป ฉันพูดได้ว่า
เขามองฉันอย่างใกล้ชิด
หนึ่งในสิ่งแรกที่เราทำคือไปที่แผนกต้อนรับ
ซึ่งเป็นสำนักงานที่มีกระจกด้านหน้า
เข้ามาปุ๊บก็จะเห็นเลย
(แผนกต้อนรับที่ประตูที่ไม่มีประตู)
มีผู้หญิงอินเดียตัวเล็กนั่งเก้าอี้ตัวใหญ่
(ลักษมี เลขาของภควัน)
เห็นได้ชัดว่าเธอเป็นหัวหน้าที่นั่น
และพวกเขาบอกว่านี่คือลักษมี เลขาของภควัน
การเป็นเลขาส่วนตัวของโอโช่ ยิ่งใหญ่กว่าที่คุณอาจคิด
หน้าที่หลักของเลขาส่วนตัวของโอโช่ คือการบริหารจัดการทุกอย่าง
เลขาของภควันต้องแบกไม้กางเขนให้เขา
เป็นบทบาทที่บ้าคลั่ง
และบทบาทของลักษมีคือการเป็นโฆษกของภควัน
ถ้ามองจากภายนอก คุณอาจคิดว่านี่เป็นสังคมที่ไม่มีชนชั้น
เมื่อคุณไปที่อาศรมจริงๆ
คุณจะพบว่ามีคนที่นั่นมีระดับอำนาจต่างกันไป
ฉันเลยไปที่สำนักงานเพื่อของานทำ
ลักษมีมีสาวอินเดียท่าทางคล่องแคล่ว อยู่ทางขวาของเธอ
(ชีลา ผู้ช่วยเลขา)
และนั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันได้พบชีลา
เธอพูดกับฉัน "คุณอยากทำงานเหรอ
ดีมาก เราต้องการแม่บ้าน
แม่บ้านเหรอ
ฉันมาไกลถึงที่นี่เพื่อทำความสะอาดเหรอ
และฉันก็เริ่มมีหน้าที่การทำความสะอาด ส้วมสาธารณะในปีแรก
ภควันไม่อยากได้คนที่มาหาความบันเทิงทางจิต
เขาอยากได้คนที่สนับสนุนชุมชนได้
ช่วงแรกๆ เรารวบรวมกลุ่มปัญญาชน
หมอ ทนายและนักวางแผนเมืองที่มีฝีมือได้มาก
ผมหมายถึงวิสัยทัศน์ของเราคือสร้างชุมชน
ที่ใช้เป็นตัวอย่างสำหรับสิ่งที่เป็นไปได้ในโลก
นี่จะเป็นเมืองสันยาสีแรก
ภายในห้าปีจะมีสันยาสี 50,000 คนที่นั่น
และภายในสิบปีจะมีสันยาสี 100,000 คนที่นั่น
ภควันอยากสร้างชุมชนใหม่ที่เป็นอุทยานธรรมพุทธ
อุทยานธรรมพุทธนี้เป็นดินแดนแห่งพันธสัญญา
(ห้องทำสมาธิราธา)
เราจึงมองหาที่ดินที่มีศักยภาพ
ที่รองรับประชากรจำนวนมากพอ
และมีศักยภาพเติบโต
เราต้องมีพื้นที่เพียงพอสำหรับคน 10,000 คน
เราต้องมีอาคารที่อยู่อาศัย และภควันต้องไปต่อ
ไปที่ช่วงการเจริญถัดไป ระดับถัดไป
ภควันส่งลักษมีไปมองหาดินแดนใหม่
และบอกเธอว่าอย่ากลับมาจนกว่าจะพบ
เขาส่งเธอไปเดลี
คัทช์
บอมเบย์
ปัญหาคือ
ช่วงนั้นนางคานธีเป็นนายกรัฐมนตรี
และเรามาถึงทางตันทางการเมือง
พวกเขามองเราเป็นภัยคุกคามต่อสังคมพวกเขา
และผมคิดว่าเขาซึ่งเป็นครูสอน เรื่องจิตวิญญาณที่ยอดเยี่ยม
ที่ไม่อาจแสดงตัวตนในประเทศตนเอง
ตอนนั้นเขาอยู่ในปูเณ่
มีชาวฮินดูที่ยึดถือหลักความเชื่อดั้งเดิม
ยืนขึ้นระหว่างปาฐกถา
และขว้างมีดใส่ภควัน
มีดไม่โดนภควัน
แต่ก็เกือบโดนเขา
ภควันรู้เดี๋ยวนั้น
ว่าตอนนี้เราต้องใช้มาตรการอื่น
เพื่อปกป้องเขา อาศรมของเขาและคนของเขา
ตอนนั้น ผมเข้าไปในห้องสมุดของเขา
และเอาบัญญัติแห่งสิทธิและรัฐธรรมนูญมาอ่าน
ประเทศสหรัฐฯให้สิทธิประชาชนทุกคน ในการนับถือศาสนา
และผมคิดว่าเราควรหาที่อื่นนอกอินเดีย
เย็นวันหนึ่ง ฉันเพิ่งอาบน้ำเสร็จ
และฉันได้รับข้อความทางโทรศัพท์
ภควันเรียกฉันเข้าไปพบในห้องเขา
เขาพูดว่า "ชีลา มาด้านหน้าสิ"
และเขาถามฉัน "เธอคิดยังไงเกี่ยวกับลักษมี"
ฉันบอกภควัน "ฉันไม่เห็นความหวังในตัวเธอ"
ลักษมีไม่สามารถหาดินแดนให้เขาได้
และเขาถามฉันว่า "เธอจะพาคนอย่างภควันไปที่ไหน"
จากนั้นฉันก็บอกว่า "บางทีฉันอาจรู้วิธีจัดการในอเมริกา"
และเหมือนกับว่าเขาเปล่งประกาย
และฉันบอกภควัน
ฉันเชื่อมั่นว่าในสหรัฐฯเราจะไม่มีปัญหา
ฉันคิดว่ารัฐธรรมนูญศักดิ์สิทธิ์มาก
แล้วเขาก็พูดว่า "ชีลา ฉันมีอะไรให้เธอ"
เขาวางมือของเขาบนศีรษะของฉัน
ฉันแค่มองเขา
น้ำตาฉันร่วงอาบสองแก้ม
แล้วเขาพูด "ชีลา เธอเป็นเลขาคนใหม่ของฉัน"
และเขาก็พูดว่า
"เธอไปหาที่ในอเมริกานะ"
(นิวเจอร์ซีย์ 1968)
ตอนนั้นปี 1968
ฉันอายุ 17 ปี
พ่อเราบอกว่า "พ่อจะส่งลูกๆ ไปเรียนอเมริกา"
(วิทยาลัยรัฐมองต์แคลร์)
อะไรทำให้ฉันตื่นเต้นเกี่ยวกับอเมริกา
ช่วงนั้นฉันว่าทุกอย่างเลยค่ะ
อเมริกาเป็นดินแดนแห่งพันธสัญญา
ฉันหลงใหลในความคิดเกี่ยวกับอิสรภาพ
การได้เห็นความเท่าเทียมกันของผู้ชายและผู้หญิง
และคนผิวสีต่างๆ เป็นสิ่งสำคัญ
ในชั้นเรียนแรกของฉัน
ที่วิทยาลัยรัฐมองต์แคลร์
ฉันได้เจอสามีของฉัน มาร์ก
เขายังไม่ได้เป็นชินมายา
เขาหล่อ
รักแรกของฉัน
เขามีอารมณ์ขันแบบชาวยิวที่เคยทำให้ฉันหัวเราะ
บางครั้งฉันหัวเราะจนท้องแข็ง
เราชอบเดินริมถนนคาแนล
อาคารใหญ่โต
กินผักดองจากถังขนาดใหญ่
และฉันรู้สึกดี
แต่เขาป่วย
มาร์กเป็นโรคมะเร็งต่อมน้ำเหลืองฮอดจ์กิน
เขาต่อสู้กับโรคนี้อยู่ 13 ปี
ความตายเป็นดาบและมันอยู่ตรงนั้นเสมอ
คืนก่อนที่เขาจะเสียชีวิต
ฉันมองตัวเองในกระจก
และฉันเห็นหน้าฉันเป็นสีเทา
ฉันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชินมายา
และฉันพูดกับภควัน
"ฉันคิดว่าชินมายากำลังตาย"
และเขาพูดว่า "เธอรู้สึกถูกแล้ว"
แต่ฉันไม่อยากให้เธอร้องไห้
เพราะถ้าเขาเห็นน้ำตา เขาจะทำใจตายได้ยาก
และฉันไม่ได้ปล่อยให้น้ำตาร่วงต่อหน้าชินมายา
ฉันไม่เคยรู้ซึ้งถึงความเศร้าได้ขนาดนั้น
ภควันบอกแพทย์ให้ให้ยานอนหลับฉันไปสามวัน
เมื่อฉันตื่นขึ้นมาหลังจากสามวัน
เขาบอกว่า "บทนี้จบแล้ว
ตอนนี้เธอเริ่มทำงานหนักได้แล้ว"
(อาศรมในปูเณ่ 1980)
วันหนึ่งภควันประกาศต่อหน้าเรา ในปาฐกถาตอนเช้า
ว่าเรามีจำนวนมากพอจะอยู่กับเขาในความเงียบ
และเขาจะไม่พูดอะไรอีกเลย
เราไม่เคยรู้มาก่อน เหลือเชื่อ
แต่เขาหยุดพูด
มีสันยาสีคนหนึ่งนั่งติดกับผมตอนมื้อเช้า
ผมถาม "โอโช่เป็นไงบ้าง" เธอบอก "เขาเงียบ"
ผมมาไกลเพื่อฟังเขา
และเขาไม่พูดอะไร
เขายังตัดขาดโลกภายนอก ไม่พบผู้คน
เมื่อเขาไม่พูดอะไร
ใครจะพูดล่ะ
เมื่อภควันหยุดพูดต่อหน้าผู้คน
ฉันกลายเป็นโฆษกของเขาในฐานะเลขาของเขา
ฉันต้องแบกรับทุกอย่างไว้บนไหล่ของฉัน
เราไม่อยากให้ภควันขัดแย้งกับกฎหมายโดยตรง
ฉันถึงได้รับมอบอำนาจ
ซึ่งเป็นการมอบอำนาจแบบเพิกถอนไม่ได้
คนคนหนึ่งให้อำนาจดังกล่าว
แก่อีกคนที่เขาไว้ใจเต็มที่เท่านั้น
ฉันมีประชุมใหญ่กับทีมฉัน
ฉันประกาศว่าเราจะไปอเมริกา
ฉันพูดว่า "โปรดเข้าใจว่าหมายความว่าอย่างไร
การนำต้นไม้ใหญ่นี้
ที่อยู่ใจกลางอินเดีย
ไปแผ่กิ่งก้านสาขาและรากของเขา"
มีอันตรายเกี่ยวข้องเยอะ
ฉันต้องพูดให้คนเหล่านี้เข้าใจ
ว่าการไม่พูดอะไรหมายความว่าอย่างไร
ไม่ควรมีใครรู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
เพราะถ้าคนรู้ เรื่องนี้จะไม่เกิดขึ้น
ฉันเดินทางไปบอมเบย์
ฉันเริ่มสมัครขอวีซ่า
ฉันไปที่สำนักงานตรวจคนเข้าเมือง
ฉันพูดว่า "ฉันต้องการพูดกับคุณเป็นการส่วนตัว"
ฉันเห็นเอกสารตรงหน้าฉัน
โทรเลขยาวที่ระบุว่าพวกเขาให้วีซ่าแก่ภควัน
หัวหน้าฉันที่สำนักงานจองตั๋ว เรียกเราออกไปข้างนอก
และเรามองเขาอย่างสงสัย
แต่เราควรอยู่ต่อ
และจากนั้นประตูก็เปิด
รถเกราะโรลส์รอยซ์สีขาวของภควัน
ก็ขับออกจากประตู
ไปตามถนน
ออกจากประตูอาศรมไป
สี่ปีที่ฉันอยู่อินเดีย เขาไม่เคยออกนอกอาศรม
ทันใดนั้นเขาก็จากไป
และเราต้องไปสนามบินช่วงกลางดึก
ขึ้นเครื่อง 747
แพนแอม
และชั้นบน เรากันไว้ให้เขานั่งคนเดียว
นี่เป็นรูปสวยๆ ที่ฉันเทแก้วแรกให้เขา
แชมเปญหนึ่งแก้ว
จากนั้นเขาก็เอาขวดไปถือเอง
"สำหรับชีลาของฉัน"
เขาเทแชมเปญและยื่นแก้วให้ฉัน
และเราจากอินเดียไป
พระเจ้าหนีไปแล้ว
ภควันจากอาศรมในปูเณ่ไปในวันที่ 1 มิถุนายน
โดยไม่มีคำเตือนและไม่มีการกล่าวลา
สาวกของเขาไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน
คนวงในคาดว่าเขาอยู่ในสหรัฐฯ
ผมกลับไปที่แอลเอ
และผมไม่รู้ว่าผมจะทำอะไรต่อไป
ผมอยู่กับแฟนเก่าผมช่วงเช้าวันอาทิตย์
และผมจำได้ว่าดื่มกาแฟและทานขนมอบอยู่ บนเตียงกับเธอ
และเธอเอานสพ.แอลเอไทมส์มา
(พระอาจารย์นำอาศรมของเขาไปออริกอน)
มีบทความที่เขียนโดยรัสเซลล์ แชนด์เลอร์
โอโช่อยู่ในสหรัฐฯ
ช้าๆ แต่แน่นอน ทุกอย่างที่ย้ายได้ในอาศรม
ถูกรื้อถอน ขายและนำออกไป
ฉันพาลูกและสามีไปอินเดียไปอยู่กับภควัน
ทุกอย่างที่ฉันรู้จัก โลกทั้งใบของฉันแตกเป็นเสี่ยง
ผมยกหูโทรศัพท์ขึ้นโทรหาชุมสาย 503
และผมพูด "ผมอยากคุยกับพวกเขาใน ตอนกลางของออริกอน"
และเธอบอก "เดี๋ยวฉันต่อสายให้ค่ะ"
ทุกคนรู้ว่าเขาคือใครและเกิดอะไรขึ้น
และผมแค่พูด "ฟังนะ ผมเป็นทนายในแอลเอ
ผมเพิ่งเริ่มเป็นสันยาสีและ อยากจะรู้ว่าผมช่วยอะไรได้บ้าง"
สามสิบวินาทีหลังจากนั้น ผมคุยกับชีลา
และเธอพูดว่า "คุณมีใบอนุญาตว่าความ ในออริกอนไหม"
ผมบอก "ไม่"
เธอบอก "ไปขอมา แล้วมาที่นี่นะคะ"
แล้วผมก็ทำตามนั้น
ภควัน เขาเป็นเครื่องลายคราม
ที่เปราะบางมาก
และเลอค่ามาก
อายุหลายล้านปี
และฉันโชคดีพอที่ได้มีความรับผิดชอบ
พาเขาย้ายไปอีกประเทศ
เมื่อตอนที่ฉันอายุยังน้อย
มันเป็นการผจญภัยแห่งชีวิตของฉัน
ฉันรู้สึกไม่มีที่ยึดเหนี่ยวอีกต่อไป
แต่ฉันตั้งใจแน่วแน่ที่จะรอ
ฉันรู้ว่าเขาจะกลับมา
เพราะถ้าเขาไม่กลับมา ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงต่อไป
แล้วเขาก็ไม่กลับมา
เขาไม่กลับมาเลยช่วงเจ็ดปีหลัง
ราจนีชปุรามเป็นอุปรากรใหญ่ในชีวิตจริง
ชีลาเป็นดารานำฝ่ายหญิง
ภควันเป็นดารานำฝ่ายชาย
ราจนีชปุรามป็นฉาก
ตอนจบของอุปรากรมักเศร้า
แต่มีหลายมุมมอง หลายมิติในอุปรากร
ฉันอยากพูดว่า "ชาวออริกอน
โปรดคิดว่าตัวเองโชคดีที่อุปรากรนี้มาหาคุณ"
(กำลังเข้าเขตแอนเทอโลป ประชากร 40 คน ขับอย่างระมัดระวัง)
คำบรรยายโดยเยาวนุช เทียรฆสินสกุล